Canal des Ardennes

We zijn op doorreis in de Franse Ardennen en ik heb niet veel tijd om het Canal des Ardennes te bekijken. Mijn bevindingen zijn dus niet meer dan een eerste indruk. We kamperen een nacht aan het Lac de Bairon. Dit meer is aangelegd om zorg te dragen voor de waterbevoorrading van het hoogste kanaalpand. Midden in het meer ligt nog een dam waardoor beter controle over de watervoorraad kan worden gehouden.
Het Canal des Ardennes verbindt de rivier de Maas met de Aisne. Het kanaal is gegraven tussen 1823 en 1831 en heeft een kunstmatig deel dat de Maas bij Pont-à-Bar met de Aisne bij Semuy verbindt en een stuk dat vanaf Semuy verder langs de Aisne loopt naar Berry-au-Bac. Daar kun je kiezen of je via de Aisne verder volgt naar Compiègne of via het Canal de l'Aisne à Marne richting Reims. Mijn verkenning van het kanaal begint bij het scheidingspand dat ongeveer 10 kilometer lang is. Ik fiets over het jaagpad. Ik ben op een slecht stuk om te fietsen begonnen want er is nauwelijks sprake van een jaagpad. Ik fiets door het hoge gras en kom bij de plaats Le Chesne. Vandaar fiets ik over een geasfalteerd jaagpad verder naar het zuiden. Ik kom langs een zwaaikom en dan kom ik bij de eerste sluis naar beneden. Een serie van 26 sluizen voert het kanaal 79 meter naar beneden tot de Aisne.
Ik fiets van de ene sluis naar de andere door een heuvelachtig landschap. Bij de hogere panden liggen soms tussen de sluizen enorme verbredingen in het kanaal waar het jaagpad zich omheen krult. De verbredingen dienen om zoveel mogelijk water in de hogere panden te kunnen houden. De waterbevoorrading van de hoogste panden is altijd een kritisch punt bij de Franse kanalen.
	De vallei van Montgon waar het kanaal doorvoert maakt een desolate indruk. De sluiswachterhuizen zijn voor het merendeel niet bewoond. Er zijn er nogal wat verdwenen, andere staan te verkommeren. Er wonen al heel lang geen sluiswachters meer. Bij elke sluis staat een golfplaten hokje voor tijdelijk onderdak maar ook deze staan leeg. De sluizen zijn inmiddels geautomatiseerd en nu zijn ook deze hokjes dus overbodig. Ik zie op mijn tocht langs ruim twintig sluizen slechts één boot. Een plezierboot met Engelsen erop die de afdaling maken. De enige overige activiteit die ik bij een sluis zie is van een aantal werklieden die de sluisbediening repareren.
Ook bij het dorpje Montgon is er weinig activiteit. Het landschap vergoedt echter veel. Prachtig zoals het kanaal zich als een zilveren lint door de heuvels slingert, de ene na de andere sluis achter zich latend.