Canal du Nivernais, reisverslag 2003: laatste dag

Vandaag is onze laatste vaardag. We vertrekken om ongeveer tien uur uit Auxerre. We komen vrijwel meteen bij de eerste grote sluis in de Yonne. Vanaf nu schutten we door enorme sluizen. Ze zijn maar liefst 93 meter lang en 8,30 meter breed. De sluis is voor ons aan de verkeerde kant geopend. We draaien maar een rondje op de Yonne tijdens het wachten. Het duurt wel een kwartier voor de sluis in gereedheid is gebracht.

Het wachten herhaalt zich bij de volgende drie sluizen. Er vaart een boot een half uur voor ons in dezelfde richting. De laatste sluiswachter heeft het in de gaten als hij ons schut. Hij verontschuldigt zich voor de slechte coördinatie.

In de buurt van het plaatsje Monetau is het ongeveer twaalf uur. We komen de volgende sluis niet meer door voor de lunch. Om een bocht zie ik opeens een mooie aanlegsteiger bij een parkje met picknickbanken en, niet onbelangrijk in ons gezin, voetbalvelden. Ik stuur er meteen heen. Vlak voor de aanlegplaats raak ik even de bodem maar we komen gewoon bij de aanlegsteiger. Pas dan zie ik het bord dat het er maar 70 cm diep is. Onze boot is 85 cm diep. Het water is helder en ik kan aan een lichte streep op de rivierbodem zien waar we langs zijn gevaren. In het midden van de steiger is gelukkig voldoende diepte en na wat prikken met de pikhaak zie ik ook dat we eenvoudig weer weg kunnen komen.

We eten in de schaduw van de bomen bij een picknicktafel. De lucht is strak blauw. Het is erg warm.

Als ik na het eten met de jongens en nog twee Franse jongens aan het voetballen ben zie ik een andere boot. Hij vaart precies over het ondiepste stuk. Als hij de bodem raakt geeft hij extra gas. Hierdoor komt de boot helemaal vast te liggen. Het blijken Zuid-Afrikanen te zijn. Ik bied aan ze over een half uurtje eruit te trekken als de lunchpauze voorbij is. Ik vind het te riskant om ze er meteen uit te trekken. Dan moet ik zelf ook weer aanleggen.

Na het voetballen gaan we nog even zwemmen en ik verken dan meteen de dieptes rond de boot van de Zuid-Afrikanen en bij mijn eigen boot. Ik knoop twee touwen aan elkaar en trek met onze boot de gestrande Zuid-Afrikanen makkelijk los. Ze zijn erg dankbaar en we wisselen adressen uit voor de foto's.

De sluizen liggen, op twee na, vandaag allemaal direct naast de stuw. Alleen tussen Gurgy en Bassou is een kanaaldeel met twee sluizen op een plek waar de Yonne wel erg meandert.

Het weer is de hele vakantie al geweldig maar vandaag is het ronduit heet. We lopen in onze blote bast over de boot en bij een van de sluizen meren we bewust af op een plekje waar wat schaduw is. We varen nu met in totaal vier boten door de trage sluizen. Dat is wel wat efficiënter. Bovendien staan de sluizen nu ook voor ons klaar. Bij de afslag naar het Canal de Bourgogne slaan er twee boten rechtsaf maar ik zie uit de sluis al weer een bootje komen dat zich bij ons zal voegen. Met z'n drieën varen we door naar Joigny. Enkele kilometers voor deze plaats is een plek waar je mag waterskien. Er is er eentje aan het oefenen en die scheert vlak langs ons terwijl hij een grote watersluier achter zich aan trekt. Spectaculair om te zien!

Ik zie de waterskiër tegelijkertijd al een exponent van de snelle en hectische wereld waar we morgen weer in terug komen. Op het Canal du Nivernais leef je in de wereld van gisteren. Het tempo wordt bepaald door het trage vaartempo en de pauzes van de sluiswachters. Je bent de hele dag in de natuur en je bent vrij aan te leggen waar je wilt. Het enige wat een rol speelt, is de beschikbaarheid van water en brood. Zo simpel kan het leven zijn!

We voeren vandaag steeds over een weidse rivier door redelijk vlak land. Pas bij Joigny wordt het weer wat heuveliger. In Joigny leggen we een paar honderd meter voorbij de verhuurbasis aan. We moeten de boot daar morgen tussen acht en negen uur inleveren maar kiezen ervoor om de laatste nacht niet aan de grote steiger tussen al die andere boten te gaan liggen. Nog een nachtje slapen op een rustig plekje op het water om gepast te eindigen. Mijn moeder neemt weer het voortouw om te zwemmen maar ondervindt de gevolgen later als zij er al uit is en de kinderen vanaf de boot bommetjes maken voor haar open raam. Ze doet het raam dicht maar de kinderen weten het telkens weer ongemerkt open te maken. Ze zwemmen zo lang dat ze beide vreselijk bibberen en zowaar samen onder de warme douche gaan. We eten 's avonds als bijna altijd buiten op het achterdek met zicht op het water. Het was een hele mooie vakantie.