Het vertellen van verhalen is zo oud als de mensheid. Via verhalen deelden mensen hun vreugde en verdriet, hun woede en hun pijn. Verhalen kunnen dienen om een visie op de wereld over te dragen of om mensen een andere wereld in te dragen. Verhalen vertellen kan de wereld interessanter maken of juist ingewikkelder. Verhalen kunnen vermaken of verwarren. Maar een ding staat voorop: verhalen vertellen is noodzakelijk.

Een wereld zonder verhalen is ondenkbaar. Na de fatwah die over hem werd uitgesproken schreef de Engelse schrijver Salman Rushdie het schitterende verhaal “Haroen en de Zee van Verhalen”, een parabel over wat er kan gebeuren als het slot op de mond wordt gedaan. Hij schreef het in de vorm van een kinderverhaal, aangezien de manier waarop kinderen verhalen ervaren een van de meest eerlijke manieren is om naar verhalen te luisteren. Als een kind niet geboeid is door een verhaal dan zal het luidkeels zijn afkeuring laten blijken.In sommige culturen waar het verhalen vertellen nog springlevend is, worden goede verhalenvertellers zeer hoog geacht.

En dat is nu juist een van de mooie dingen aan verhalen vertellen. De verteller staat in direct contact met zijn publiek en kan daar direct op reageren. Een verhaal is geen monoloog. Een verhalenverteller die achter de theatrale `vierde wand´gaat staan is acteur en geen verteller.

Verhalen vertellen is te leren. De meeste mensen kunnen het van zichzelf. Maar er is meer. Meer dan elke vorm van theater ook vraagt verhalen vertellen om een persoonlijke stijl. Een verhaal gaat pas leven als het van jezelf wordt. Ik geef nu al een aantal jaren vertel-lessen en ik ben nog geen enkele verteller tegengekomen die hetzelfde is. Ik geef verhalencursussen en workshops voor zowel beginners als gevorderden.

Ook vertel ik zelf verhalen. Een aantal verhalen heb ik vast op mijn repertoire staan, maar het is ook mogelijk een verhaal te laten maken of bewerken voor een specifieke gebeurtenis of  gelegenheid.