| De Analysist classics |
|
aflevering 1 (PanOpticum, september 1995) Het lijkt wel alsof er een invasie van pseudoniemen het Panopticum binnenvalt. In 1992 vroegen we ons nog af welke Martijn al die gedichten uit zijn mouw zoog. In '93 kwam ene Wouter met 'The story of little Dumpy' en 'Snowwitje en de boze wolf'. Daar viel nog mee te leven. In 1994 dook een of andere dom schrijvende 'Densie Boy' op. En toen, opeens, dook in 1995 de 'Zwarte Kat' op en was het hek van de dam. In hetzelfde jaar volgden nog een reactie door iemand die zich de 'Kwade Hond' noemde, ene 'Mollie' en bij het doorlezen viel het oog ook nog op een zekere 'Die Bombe'. Nu is dit niet de eerste keer in de geschiedenis van het Panopticum dat er een geheimzinnige anonymus stukjes inlevert. En de nieuwkomers zullen ook hun beste beentje voor moeten zetten, willen ze het succes evenaren van de Zwarte Raaf, die geruime tijd geleden zijn stempel heeft gedrukt op het Dr. Moller College en met name op het PanOpticum. Akkoord, voor een eerste maal deed Mollie het zeker niet slecht. De Kwade Hond vond ik echter het huilen erom nog niet waard. De Zwarte Kat schrijft leuk, maar ik heb nog geen reactie terug gezien op die Kwade Hond. Een lichte teleurstelling. En Die Bombe met zijn 'Who Cares?'-verhaal zou eigenlijk iets duidelijker moete uitdrukken wat hij bedoelt. Uiteindelijk snapte ik dat het om een oproep om kopij ging, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die nog niet zo ver waren gekomen. En wat betreft Densie Boy, blij dat we daar niets meer van horen. Ik hoop in ieder geval dat er niet al te veel pseudoniemen meer bij komen. Het Panopticum is op zich al verwarrend genoeg. Wél een leuk idee misschien voor een prijsvraag: De leerlingen laten uitzoeken wie wie is. Ze mogen beginnen met mij. De Analysist
aflevering 2 (PanOpticum, april (LSD) 1996 - telt eigenlijk niet maar oh well ;>) De eindexaemenleerlingen keijken ende zien er al weeken met allesbehalve monnickengedult reijkhalsent naer uit, de leeraren kreunen ende zuchten al bij de gedaghte aan de hooghstwaerscheijnleijke ooverlast ende het bestuur proobeert zich voor te bereijden op eenen compleet onvoorspelbaer verscheijnsel. De LSD, de Laetste SchoolDaeg is er weder !!! Ongetweijfeld zal het ook dit jaer weder krioelen ende zwart zien van de waeterballonnen ende de Super Soakers. Het hoopeleijk mooie ende schitterende weer zal de lichte ooverlast van al dat waetergeweld eghter teniet doen. Men zal met volle ende diepe teugen genieten van boovengenoemde verfrissende activiteijten onder het genot van eenen heerleijk straelende zon ende de vrooleijkheid zal alom hooghtij vieren. De malle kostuums der traditie van iederen LSD zal oock weder in zeijn of hare bonte kleurenpraght aenweezigh weezen. Dit jaer zal ieder gekleedt weezen naer het LSD-theman van dit jaer, de Middeleeuwen, wat ongetweijfelt bij veelen oock weder zeer creatieve ende dolkoomische ideeën zal opwecken. Het lawaai zal oock weder dit jaer niet van de lucht weezen maer van degeenen die op het daervoor bestemde poodium staen en aldaer trachten het naer entertainment snakkende puubliek te schenken ende te geven waer het om vraeght, eenerzeijds door het maeken van muzieck, aenderzeijds mooghe-leijk door op te treeden in zeer vermaeckeleijke kostuums. Ondancks het weederom verbieden door het bestuur van dergeleijcke activiteijten zal meenigh eindexamenleerling wederom de klaslookalen binnenstromem ende -vallen om zo andere leerlingen die geenszins in eenen eindexaemenklas zitten ende les kreijgen mee proobeeren te kreijgen naer het bruisende feest ende net als ieder jaer zal de reactie van de leeraar onvoorspelbaer weezen. Sommigen zullen zich met hand ende tand verzetten jegens dergeleijcke acktiviteijten, anderen zullen zelfs vrooleijk meegaen naer het feest. Al met al belooft het eenen zeer feesteleijken daeg te worden die men zich nog eenighen tijd zal kunnen bleijven heugen. Aldus met wat mazzel wordt het eenen heerleijcke, zonnige en gewoon te gekke daeg. Eenen eindexaemenleerling.
aflevering 3 (PanOpticum, januari 1997) There was eens an Isaac Newton. Al from jongs af aan he was verteld that een apple zijn leven zou changen. Scared als hij was from dit vooruitzicht he besloot om to stay weg by appels for de rest of zijn leven. Uiteraard he hield het niet long full because anders sloeg dit verhaal totally nergens op. Before he het wist came er en snake aangecrawld die hem told dat he must eten de appel van de tree in the midden of het paradise. Of course wilde hij this not doen, but de snake had hypnotische gaven dankzij an apparaatje that hij van Amazing Discoveries gekocht had. So hij hypnotised Isaac to een appel te willen eten. Far weg in trance Isaac liep to de tree. Suddenly viel er an Willem Tell uit de sky. Willem Tell was in that tijd nog een unknown persoon dus Isaac knew niet well wat hij with de situatie aanmoest. Now had Willem Tell self al gehoord from de legends die later over hem told zouden worden. Willem had namelijk satellite tv waardoor he alle tv-programma's much eerder zag dan fools met cable tv. Dus Willem knew al that ook in his leven een apple een belangrijke role zou gaan playen. Because Isaac toch al onderweg was to een appelboom, toevallig the only appelboom in the paradise, decided Willem Tell hem te joinen. Together gingen ze op path. Buth ik must and would natuurlijk again een completely vreemd verhaal schrijven, so dit is not het only what er happens. Plotsely jumped er ook nog once een soldier uit the WOII op the stage. Deze soldier wou per se know how Willem Tell out de sky kwam gevallen because he trusted het not helemaal. Tsja, there stond Willem with his bek full teeth. What was er now gebeurd? Willem Tell was before he beroemd werd een amateur-sportvisser die always eerst de fish lokte by het in het water schooten van bate. Echter, de katapult that hij daarvoor used bleek much sterker to be dan Willem thought. So al snel flew Willem through de lucht and pats our story binnen. Although de duitse soldier het not helemaal trusted they vervolgden hun journey. Opeensly viel there en apple out een tree, pardoes on the duitse soldier. Happy he had een helmet uit WOI on his hoofd, zo one with een scherpe point erop, where de apple on bleef steken. So they wisten nog steeds not dat ze in de buurt from een appletree waren. Echter, now begin I the duitse soldier een little bit zat te raken so let ik him zomaar in thin air verdwijnen. His twee companions merkten this niet, because Isaac was simply too gehypnotiseerd and Willem pretended niets gezien to hebben. Willem had a beetje een hekel aan the duitser, dus said he nix to Newton. Soon genoeg viel er een tweede appel out de tree, want die tree heeft apples enough en ik moet the verhaal toch een time laten end. The apple raakte Willem Tell zo hard on the hoofd dat hij his verstand verloor, crazy werd en besloot leraar te becomen. Exit Willem Tell. En eindely is it dan zo far: Isaac Newton has bereikt the tree. All of a plotseling viel er een notebook (coïncedentelijk van het merk Apple) out of de tree, boven on top of Isaacs arme head. While hij verging from the koppijn besloot Newton that it verboden should have to be voorkomen dat apples zomaar out trees vallen. So he made wat wetten waardoor this voorkomen should worden. Unfortunately blijken appels really anarchists te zijn die zich not aan whatever vorm van wetgeving holden. But de eerste Law van Newton maakte wel a verschil out, because nu, bij the afsluiten from dit wonderbeautiful story bleek dat de last appel die ik as schrijver out de boom wanted to let vallen niet naar Newton fell, but Newton naar de apple. And so leefden ze all nog happily en not bepaald aspirineloos ever after. De Analysist.
aflevering 4 (1997, nooit geplaatst) Kreunend en hoofdschuddend bogen mijn klasgenoten zich over een zoveelste tekst. De leraar Nederlands had weer een tekst opgeduikeld die we schematisch mochten samenvatten. Als we de tekst niet zouden samenvatten, zouden we niet in staat zijn om de ware bedoeling van de tekst te kunnen bevatten, vertelde hij ons terwijl hij trots en zelfvoldaan aankeek vanachter zijn brilleglazen die glansden in het zonlicht dat speciaal naar binnen leek te schijnen om het effect van deze openbaring te ondersteunen. Zonder samenvatting zitten we NAAST de bedoeling van de tekst te denken, wat niet de bedoeling is. Dat zette me aan het denken. Gedurende enkele opeenvolgende uren die ik doorbracht onder het genot van met hagelslag belegde witte boterhammen en een blikje cola kwam ik tot de conclusie dat er iets niet klopt aan onze taal. Leerlingen in het middelbaar onderwijs leren om teksten zo te herschrijven dat ze zelf begrijpen waar die teksten nou echt over gaan. Door het anders formuleren van de verwoordingen maakten we het onszelf makkelijker om te begrijpen wat de schrijver bedoeld kan hebben met zijn tekst. Als we dat niet doen, begrijpen we de tekst niet en dat zou zonde zijn van de moeite die de schrijver heeft gedaan om de tekst te schrijven. Maar belangrijk detail is dus dat de schrijver degene is die de tekst zo heeft geconstrueerd dat leerlingen die niet zonder samenvatting zouden kunnen begrijpen. De schrijver zet ons met opzet op het verkeerde been, verwoordt zijn bedoelingen in verwarrende zinsdoolhoven waar de lezer met uiterste krachtinspanning moet proberen om de weg niet kwijt te raken tussen de lange woorden en nog langere zinnen, waar nog enige bijzaken aan toe zijn gevoegd om de lezer verder te desoriënteren. Geschokt vervolgde ik mijn routine-route naar de volgende les, waar de aldaar aangeboden kennis mijn hersenen afleidde van de schokkende ontdekking die ik zojuist had gedaan. Het duurde enkele dagen voordat de kwestie weer boven kwam drijven. In de tekenles deed zich een soortgelijk voorval voor. We werden getrakteerd op beelden van abstracte kunstwerken, met pagina's aan uitleg erbij over hoe we de onfraai gecombineerde kleurpatronen moesten interpreteren. Pas toen drong het tot me door: volwassen worden heeft alles te maken met dingen onduidelijk maken. De daaropvolgende dagen besloot ik te bestuderen waar dit verschijnsel zich nog meer vertoonde en ontdekte een wereld aan onduidelijkheden. Ik had ruimschoots de keus: politiek, nieuwsverslaggeving, maar ook brieven van het schoolbestuur druipten van verwoordingen die veel leken niet zouden kunnen volgen. Opschriften van brandblussers, computerhandleidingen, boekjes van Nijntje, etiketten van potten pindakaas, alles bleek vol vaagheden te zitten. Songteksten van popmuzikanten, prijsopgaven van metselaars, natuurkunde en scheikunde, allemaal dingen waar ik geen snars van begreep. Slechts weinigen bleken te zeggen wat ze bedoelden. Pas toen drong de oplossing tot het hele dilemma mij op: in plaats van leerlingen leren hoe ze teksten moeten ontcijferen tot begrijpelijke boodschappen, zou men schrijvers moeten omscholen om hun bedoelingen duidelijk te verwoorden. In de kunsten zou men de artiesten moeten leren om dingen te creeëren waar geen mens zinloos lang bij stil hoeft te staan wat ermee bedoeld kan worden. Want het nadenken over de bedoeling van bepaalde menselijke creaties is een tijdrovende en weinig nuttige bezigheid. En niet alleen de tijd van de lezer wordt eraan verspild, de scholen en leraren die de leerlingen zulk redeneren moeten aanleren verliezen er ook kostbare tijd aan. Dat is pas zonde. Dat is zelfs bijna evenveel zonde als een lange zin formuleren over iets en dan ergens tegen het einde van die zin niet meer weten wat... euhh... shit. Och, laat eigenlijk ook maar. Iedereen die probeert via het geschreven woord een verandering teweeg te brengen komt vrijwel altijd teleurgesteld uit. Hoeveel moeite een schrijver ook doet om zijn bedoeling zo onduidelijk mogelijk te maken aan het publiek, nooit heeft het ook maar iets van effect. Dus schoenen, kaas, deodorant, laat maar zitten. De Analysist...
|
|
DISCLAIMER - De Analysist by R.v.Densen, 1995-1997. These pages are free to read. Respect the fact that the authors spent time and effort in writing something good, and leave their name, their disclaimer and/or a link to here if any of these materials would be used elsewhere. This library is for everyone, and anyone can send in publishable material if they want. However, the owner preserves the right to decide what does and doesn't get uploaded here. Please respect that right. Please notify the owner of this site if you are going to use any of the material here. Thank you for reading this.
|