|
Ik was veranderd. Ik voelde het gewoon aan alles: ik was duidelijk veranderd. Maar alle herinneringen over hoe ik eerst was waren weg. Ik wist me niets meer te herinneren over mezelf voor deze verandering. Er was een raar soort getintel onderaan mijn rug; het leek alsof er iets zat wat ik niet gewend was. Ik begon te kruipen. Jazeker, ik begon te kruipen. Iets belemmerde me om net als vroeger rechtop te lopen. Waarschijnlijk allemaal na-effecten van... Waarvan ? schoot het door mijn hoofd. Wat zweeft er in mijn herinneringen dat nu even geen antwoorden wil geven op mijn vragen ? Ik had niet het flauwste idee. Ik was nog duizelig, maar waarvan ?! Ik kroop gedachtenloos door, niet eens echt bewust van waar ik was. Uiteindelijk zakte ik zwaar vermoeid in elkaar. Het werd zwart voor mijn ogen. Ik droomde. Ik zag weer die donkere straat. Ik voelde me weer stomdron-ken. In mijn vertroebelde zicht zag ik twee witte vlekken in de verte verschijnen. Dronken als ik was, toch herkende ik het autotype. De chauffeur van die VOLVO zou hangen. Ik voel de bumper, zie de horizon omlaag vallen ... Met een schreeuw werd ik wakker. Ik wist het weer. Ik was aangereden. Ik zou het onmiddelijk bij de politie aangeven. Ik probeerde op te staan. Lopen ging nog steeds niet. De slaap had mijn benen blijkbaar niet genezen. Slaapdronken keek ik om me heen. [ EN TOCH BEN IK VERANDERD ! ] Ik kroop nog iets door. Het tintelde weer onderaan mijn rug. Ik voelde een aangename warmte. Waar ik ook was, het was er lekker warm. Waarschijnlijk had een barmhartige samaritaan me verzorgd. Niet goed verzorgd dan, want lopen gaat nog steeds niet. Die chauffeur krijgt een knots van een rechtszaak aan zijn broek hangen. De warmte voelde bijzonder aangenaam aan. Ik wou er tegenaan kruipen. Ik genoot. Er steeg een heerlijk gevoel in me op. Toen hoorde ik het geluid pas. Een laag monotoon gebrom. [ DAT IS DIE VOLVO ? ] Nee, het was geen automotor. Het klonk anders en het bleef op dezelfde plaats. Het was dichtbij. Ik probeerde naar het geluid toe te kruipen, het trok me aan. Maar plots kwam het van een heel andere hoek. [ WEERKAATSINGSHOEK ! ] Het leek zo onwaarschijnlijk, maar het was een echo. Een echo van mijn eigen geluid. Ik maakte dat geronk. En toen begon alles op zijn plaats te vallen. [ IK BEN ECHT VERANDERD IK BEN ECHT VERANDERD IK BEN ECHT VERAN-DERD IK BEN ECHT VERANDERD IK BEN ECHT VERANDERD !!!!! ] [ SHIT ] Aan de andere kant van de spiegel keek een zwarte kitten mij met zijn groene ogen aan. |
|
DISCLAIMER - Levensecho by René van Densen, 1997. These pages are free to read. Respect the fact that the authors spent time and effort in writing something good, and leave their name, their disclaimer and/or a link to here if any of these materials would be used elsewhere. This library is for everyone, and anyone can send in publishable material if they want. However, the owner preserves the right to decide what does and doesn't get uploaded here. Please respect that right. Please notify the owner of this site if you are going to use any of the material here. Thank you for reading this.
|