THOUGHT JUNKIE (R.v.Densen) Daar kwam hij aan. Grote rookwolken ontsnapten uit zijn mond. Hij stond even stil in een hoestbui die eindigde in een luide rochel. Toen stortte hij naast mij neer. Hij bood mij ook een joint aan. Ik weigerde. "Verstandig knulletje," mompelde hij, "zeker ook nog nooit gerookt ?" "Nee," antwoordde ik, "ik zal het ook nooit doen ook." "Dat weet je nooit zeker," sputterde hij, "je weet nooit wat er nog in je leven gaat gebeuren. Misschien gebeuren er wel zoveel klotedingen in je leven dat je hard aan een opkikker toe bent. Veel mensen beginnen dan aan de drank, of aan de drugs. Ook mensen die altijd beweerden dat ze het nooit zouden doen. Het verlicht je lijden, weet je. Als je blowt, is alles weer cool." "Heb je dan zo'n kloteleven gehad ?" kon ik niet laten te vragen. "Echt wel. Niet normaal man, wat een klotewereld we in leven. Op de basisschool werd ik gigantisch gepest. Daarna, op de havo, kreeg ik allemaal gezeik aan mijn hoofd dat ik harder mijn best moest doen omdat ik aan mijn toekomst moet werken en al die onzin. In de puberteit kan de toekomst die de maatschappij je opdringt een enorme druk uitoefenen. Echt, ik kon er gewoon niet meer tegen. Eerst dronk ik heel veel bier en zo, maar toen op een feestje kreeg ik mijn eerste joint. En sindsdien ben ik gewoon gigantisch verslaafd. Maar het helpt me wel de dag door. Ik zou geen dag zonder kunnen. Het helpt me ontspannen, even alles van me af te zetten, weet je wel. Gewoon effe bijkomen. Heb jij dat nooit ?" "Het zou je nog verbazen." mompelde ik. "Ja ? Heb jij ook wel eens het gevoel dat het leven gewoon klote is ? Dat het gewoon één grote tyfuswereld is daarbuiten ? Wat doe jij in zo'n geval dan ?" "Ik denk." "Je WAT ?" "Ik denk. Dat is wat ik doe. Gewoon denken." "Denken ? Hoe kan dat nou helpen, nadenken wordt je alleen maar depressief van. Ik tenminste wel." "Ik niet. Bij mij werkt dat anders. Ik heb geen alcohol, joints, sigaretten of zelfs maar koffie nodig. Ik kan mezelf gewoon een kick denken." "Een kick denken ? Serieus ? Hoe krijg je dat in godsnaam voor elkaar ?" "Nou, meestal kijk ik gewoon waar mijn hersenen me brengen. Ze gaan altijd de vreemdste kanten op. De vreemdste gedachten schieten me dan te binnen. En in razendsnel tempo associëer ik dan van alles achter elkaar. Met razend grote sprongen die soms nauwelijks te volgen zijn schieten allerlei ideeën door mijn hoofd. En daar kan ik mezelf helemaal in laten gaan, soms zelfs mezelf gewoon in verliezen. Dat is één manier om mezelf een kick te denken. Een andere is gewoon mezelf een kick inbeelden. Gewoon eraan denken, dat ik een kick heb. En dan overvalt het me gewoon. Dan verbeeld ik mezelf dat ik een kick heb, en dat werkt ook." "Da's gaaf. Daar heb ik toch wel minstends LSD voor nodig, voordat mij zoiets lukt. Dat is gewoon een gave, man. Je hebt een gave. Dus je zou nu, ter plekke, gewoon jezelf een kick kunnen geven zonder iets erbij nodig te hebben ?" "Jazeker." Ik concentreerde me even, en een gevoel van extase overviel me. Met een diepe zucht ging ik wat verder onderuit zitten. "Whow, da's echt gaaf. Ik wou dat ik dat ook kon. Dat zou me een hoop geld besparen, dat weet ik wel. Hoe doe je dat ? Hoe komt het dat je dat kunt ? Ik bedoel, kon je dit altijd al, of, eh, hoe is het je gelukt om dat te leren, zeg maar ?" "Oh, dat heb ik aan een klotejeugd te danken. Ik had altijd al iets met nadenken. Vroeger, op de basisschool, bedacht ik altijd andere spelregels voor de spellen die we deden. Na een tijd begonnen mijn klasgenootjes dat nogal vreemd te vinden, en binnen no time lag ik eruit. Ze probeerden me op allerlei manieren te pesten en ik kon daar gewoon helemaal niet tegen. Dus ik zonderde me af van de rest. Terwijl zij zich bezig hielden met tikkertje en knikkeren stond ik aan de rand van het plein, bij het hertenkamp, na te denken over het leven. En de dood. Ik maakte al heel vroeg in mijn leven zo'n dip mee, zoals jij daarnet beschreef. En ik had iets nodig om eruit te komen. En langzaam maar zeker ontdekte ik wat een geweldige dingen ik met mijn hersenen kon doen. Ik kon als het ware helemaal in mijn hoofd kruipen, weg van de rest van de wereld, in mijn eigen wereld, waar alles was zoals ik het wou. En op den duur, door routine denk ik, werd ik steeds bekwamer in het voor mezelf zo realistisch mogelijk maken van die wereld. Ik was als het ware op ontdekkingsreis in mijn eigen wereldje. Uiteindelijk was zelfs de realiteit minder werkelijk voor me dan dat wereldje. Dat kon natuurlijk niet goed gaan. Toen mijn ouders er min of meer achter kwamen kreeg ik een schoolpsycholoog op mijn dak. Die me uit dat wereldje probeerde te dwingen. Blijkbaar kon ik niet alleen dingen voor mezelf heel realistisch maken, maar ook voor die psycholoog, want ik deed hem geloven dat ik compleet genezen was. En ik heb sindsdien geen enkele andere psycholoog meer gezien." "Maar je kunt het nog wel ? In zo'n wereldje verdwijnen ?" "Ik kan nog veel meer dan dat. Ik kan me iedere situatie die je kunt bedenken in 3D en Dolby Surround voorstellen. Ik kan op die manier van alles aan mijn leven interessanter maken. Bijvoorbeeld de ene dag dat ik in een soort computerspel zit waarin ik zoveel mogelijk punten moet scoren, of een andere dag dat ik me probeer voor te stellen hoe iedereen om me heen over elkaar denkt. Om je te bescheuren soms, de dingen die ik in mijn hoofd haal." "Dat is echt gewoon niet normaal meer, hoor. Daar zou ik dus echt wel iemand naar laten kijken als ik jou was, want volgens mij ben je gewoon gekgepest vroeger." Ik opende mijn ogen. Verdorie, weer die dwanggedachte. Dat ik niet normaal zou zijn. Dat er iets heel erg met mijn hersenen mis is en dat dat zijn oorsprong zou vinden in het gepest zijn. Ik keek om me heen. Heel de dagdroom is verpest. De verslaafde is weg, het plein waar we zaten is weg. Net als de vorige keren. Die dwanggedachte verstoort de illusie. Dat is gewoon zonde. Ik was net zo op dreef. Alleen die junk kwam niet geloofwaardig over, te analytisch. Ik krabbelde overeind en ging in een andere hoek van mijn eenzame slaapkamer zitten.

DISCLAIMER - Thought Junkie by René van Densen, 1997. These pages are free to read. Respect the fact that the authors spent time and effort in writing something good, and leave their name, their disclaimer and/or a link to here if any of these materials would be used elsewhere. This library is for everyone, and anyone can send in publishable material if they want. However, the owner preserves the right to decide what does and doesn't get uploaded here. Please respect that right. Please notify the owner of this site if you are going to use any of the material here. Thank you for reading this.