TREINSPEL (R.v.Densen)

Ze keek vanuit haar ooghoeken.
Ze was het stereotype van de hooghartige Nederlandse achttien-jarige vrouw. Haar blik op het voorbijzoevende landschap, neus lichtjes omhoog, mondhoeken die afkeurend omlaag wezen. Maar ze keek duidelijk vanuit haar ooghoeken. Waarom worden ze opgevoed met de gedachte dat alles wat vreemd is, ook onge-wenst is ? Toegegeven, vreemd is een understatement wanneer het op mijn verschijning aankomt. Daar zat ik, onderuitgezakt in de stoel. Middellang, ongekamd haar, bril, zwart t-shirt, wit overhemd, leren colbert. Een blauwe spijkerbroek en stevige bergschoenen. Uit mijn linker broekzak hing de ketting die aan mijn zakmes vastzat.
Ik was niet, zoals andere jongens meestal wel, in één groep onder te delen. Ik zag er te verstandig en zelfstandig uit om crimineel tuig te zijn zoals Johnny's, gabbers, hardrockers of Skaters. Ik was duidelijk geen kakker, geen alto en geen nerd.
Ik leek nog het meest op wat ik was, een kunstzinnige ziel.
En zij was duidelijk een kakker. Merkkleding, hooghartig gedrag en om de vier minuten een diepe zucht alsof ze mijn gestaar hinderlijk vond. Ik staarde niet omdat ze er nou zo vreselijk knap uitzag, want dat viel wel mee. Nee, ik zat gewoon geamuseerd te kijken. En ik was duidelijk niet de enige. De oude heer tegenover me zat ook met een glimlach te kijken naar dat brok verwaandheid naast ons. En zij keek terug naar ons.
Ik begon me te vervelen. Zij was geen geschikte tegenspeler. Wat mij betrof mocht ze bij station Utrecht uitstappen.
En dat deed ze.
En terwijl zij nog één keer, half verlangend, half verwaand bij het passeren van het treinraam naar ons keek, kwam een droom van een vrouw binnen. Ook ongeveer achttien jaar, maar ze stond in scherp contrast met het verwende meisje dat zojuist de treincoupé had verlaten.
Ze had een prachtige olijfbruine huidskleur, grote donkere ogen, glanzend haar met exact de juiste krullingen erin. Nergens make-up, gewoon natuurlijke schoonheid. Buitenlands temperament, iedereen die dit zag was op slag verliefd.
Ze had twee Turkse jongens bij zich, ieder gewapend met een krant. Beiden gekleed als gabbers. Ze waren druk in gesprek met elkaar, alsof ze geen oog hadden voor de prachtige vrouw die hen vergezelde.
Ze vleide zich neer op de plek waar even daarvoor nog haar voorgangster zat. Terwijl ze ging zitten, zwaaiden meteen haar donkere ogen mijn kant op. Met een goedkeurende blik bekeek ze mij eens goed. Ik keek met een vage glimlach terug en draaide toen mijn hoofd naar het landschap achter mijn treinraam.
De teerling was geworpen.
De twee jongens waren inmiddels druk aan het discussiëren over auto's. Ik glimlachte, maar draaide me niet om.
De oude heer kneep er tussenuit. Ik zat in mijn eentje aan de rechterkant van de coupé. Het drietal zat aan de linkerkant. De rest van de coupé was leeg. Het spel kon beginnen.
Ik wierp een vluchtige blik op haar. Ze keek terug, ving mijn blik en keek doordringend terug. Ik telde. Na tien seconden draaide ik weer om.
Het spelletje herhaalde zich. Iedere keer dat ik keek, keek zij sensueler terug. En iedere keer duurde het iets langer.
Bij de zevende keer knipoogde ze. De eerste fout. Ik draaide me meteen om. Ze begreep het verkeerd, stond op, zei tegen haar reisgenoten, maar zo luid dat ik het ook zou moeten horen, dat ze even naar het toilet ging. Terwijl ze het gangpad inliep bleven haar ogen op mij gevestigd. Net voordat ze de coupé uitging, keek ze nog een keer om naar mij. Dit keer met een soort van smekende uitdrukking. Twee fouten.
Ze was uit het zicht. Ik draaide me weer om naar het raam.
Twintig minuten later kwam ze terug. Met een verwijtende blik in mijn richting ging ze terug zitten. Ik stuurde een veront-schuldi-gende glimlach in haar richting.
Even later begon ik weer in haar richting te kijken. Verwon-derd keek ze terug, alsof ze nu pas het spel begreep. En blijkbaar begreep ze het nu ook. Ze ging de uitdaging aan.
De rest van de rit bleven we elkaar plagend aanstaren. Steeds langer, tot we uiteindelijk zelfs vijf minuten ononderbroken naar elkaar zaten te kijken. Ze doorboorde me met die donkere, sensue-le ogen van haar en ik staarde opgewonden terug. Ik had een erectie die ik tot in mijn haarwortels voelde en zij ademde snel, opgewonden. We genoten van het spel, de spanning opvoerend tot onbekende hoogten. In gedachten hoorde ik Afri-kaanse trommels, explosies, sirenes. Ik zag prachtige zonson-der-gangen, ijsbergen glimmend in het noorder-licht, vulkaan-uitbar-stingen. Ik voelde zweetdruppels op mijn hele lichaam, kleine trillingen in mijn huid, mijn onregelma-tige ademhaling. Ik dwong mezelf weer om te draaien.
En toen kwam de trein aan bij Zandvoort.
Ik stapte uit, stiekem hopend dat zij nogmaals tegen de spelre-gels zou zondigen. Maar nee, ze had het begrepen. Met een laatste sensuele blik keek ze me aan vanuit de wegrijdende treincoupé.
Tevreden liep ik naar het strand. Ik had de perfecte mede-speel-ster gevonden en ik zou haar waarschijnlijk nooit meer zien. Natuurlijk, een deel van mij vond het jammer. Maar het was perfect zo. Zo goed zou het nooit meer worden. Dit was een geestelijk orgasme. Veilig, schoon en zonder verantwoordelijk-heden. Geen voorspel, geen naspel. Geen relatieproblemen, geen gedragsprotocols, geen eindeloze verleidingsrituelen.
De zee bij Zandvoort rook naar vrijheid.



DISCLAIMER - Treinspel by René van Densen, 1997. These pages are free to read. Respect the fact that the authors spent time and effort in writing something good, and leave their name, their disclaimer and/or a link to here if any of these materials would be used elsewhere. This library is for everyone, and anyone can send in publishable material if they want. However, the owner preserves the right to decide what does and doesn't get uploaded here. Please respect that right. Please notify the owner of this site if you are going to use any of the material here. Thank you for reading this.