Achter enkele woorden staat een * met extra reizigersinformatie die zichtbaar wordt als je de cursor er boven houdt.

Inleiding

Wij gaan naar Costa Rica voor de vele uitgestrekte Nationale Parken. Cultureel heeft het land weinig  te bieden. Er is bijvoorbeeld geen echte indianencultuur, nog geen vijf procent van de bevolking heeft indianenbloed in zijn aderen stromen terwijl dat in bijvoorbeeld het nabijgelegen Guatamala op tachtig procent ligt. Het land is behoorlijk modern en richt zich op de Verenigde Staten en dat merk je in de straten van San José. Het gebrek aan cultuur wordt echter ruimschoots goedgemaakt door het extreem gevarieerde landschap. Geen land ter wereld heeft zo'n  rijke diversiteit aan flora en fauna in zo'n klein gebied. Costa Rica beslaat een gebied van grofweg anderhalf keer Nederland en staat  bovenaan het wereldwijde diversiteitslijstje met 615 diersoorten per 10.000 km², het wildlife-rijke Rwanda bijvoorbeeld heeft 596 soorten per km² en de V.S. slechts 104 per km².

Wij bereizen dit land met openbaar vervoer* en ondanks de beperkte omvang van het land zijn we gedwongen keuzes te maken qua gebieden die we bezoeken. Een bergketen doorsnijdt het land van het noordelijk gelegen Nicaragua tot de zuidelijk grens bij Panama waardoor afstanden van hemelsbreed honderd kilometer vele uren reistijd vergen. De keuze is gevallen op de volgende gebieden; we verblijven de eerste drie nachten bij familie in Alajuala waar we de vulkaan Poas en de steden Alajuela en San José aandoen. Vervolgens bezoeken we Tortuguero, het gebied rond de vulkaan Arenal en het nevelbos van Monteverde. Afsluitend gaan we naar het zuidelijke schiereiland Osa.*

Dag 1      Amsterdam-Miami-San José      -Welcome to America!-

Amsterdam - Miami: Miami ziet er prachtig uit vanuit het vliegtuig. De beroemde Everglades van Florida zijn ook goed te zien, zover het oog reikt (en dat is ver vanaf een paar kilometer hoogte) zien we moerasachtig gebied met Amerikaanse afmetingen. De reis verloopt dus via Miami en de veiligheidmaatregelen hebben de volgende gevolgen: In het vliegtuig vullen we een formulier in dat ontheffing verleent voor een visum, vervolgens staan we anderhalf uur in de rij voor de paspoortcontrole waardoor we voldoende tijd hebben voor het invullen van een tweede formulier. Tijdens de controle wordt van zowel de linker-  als de rechterwijsvinger een digitale vingerafdruk afgenomen en worden we op de foto gezet. Welcome to America. De hele procedure neemt zoveel tijd in beslag dat we moeten rennen voor onze aansluitende vlucht naar San José.

Miami - San José: Om  half zes 's ochtends Nederlandse tijd heeft Selma nog niet kunnen slapen waardoor ze verkeerd in een tot nu toe onontdekte staat van bewustzijn. We gaan bijna landen en kijken uit naar vaste grond onder onze voeten. Helemaal gebroken aangekomen op het vliegveld van San José staan John en Vicky (familie) ons al op te wachten. Na ± 20 minuten komen we aan bij hun huis en gaan we rond 09.00 nederlandse tijd het bed in.

Dag 2      Alajuela          -Kennismaking San José-

Na een goede nachtrust gaat de biologische klok om half zes 's ochtends Costaricaanse tijd af en dit blijkt vrijwel de gehele reis zo te blijven. Aangezien het nu regenseizoen is staat iedereen hier vroeg op, na 21.00 uur is er nergens meer iets te beleven, we zitten er dan ook totaal niet mee en weten vrij snel niet beter.

De jet-lag negerend gaan we om 08.00 uur op pad naar San José. Een behoorlijk westerse stad hetgeen even wennen is als je net naar de andere kant van de wereld bent gevlogen voor alles behalve merkkledingwinkels en uit speakers schallende R&B. We hebben eerst het goudmuseum en vervolgens het jade museum bezocht waarbij vooral het goudmuseum eruit sprong. Fascinerend hoe de indianen gouden beelden wisten te smeden met geavanceerde procédés en slechts eenvoudige middelen zoals hars, klei en hout.

Het nationale theater was een rare gewaarwording. Het is geheel opgetrokken in Europese stijl en een paar Europese schilderijen hangen in een vrij toegankelijke zijkamer. Na deze gezien te hebben komen we al vrij snel tot de conclusie dat we hiervoor niet naar Costa Rica zijn gekomen en we besluiten geen kaartje te kopen voor toegang tot de grote zalen.

Dag 3     Alaguela         -"Ik hoef hem echt niet hoor!"-

Vandaag begint de kennismaking met de natuur die dit land te bieden heeft en waarvoor we gekomen zijn. We rijden met de jeep van John & Vicky naar de Poás vulkaan. Na de auto geparkeerd te hebben lopen we het laatste stuk omhoog naar de krater. We hebben absoluut niet het idee dat we op een vulkaan lopen tot we na een kleine wandeling een paar meter van de kraterrand vandaan staan waar we opeens dit uitzicht zien en overvallen worden door een overweldigend gevoel. De krater met zijn melkwitte water is enorm en het uitzicht magnifiek. Het maanlandschap is kaal en levenloos terwijl de gaswolken wijzen op tomeloze energie onder de oppervlakte, surrealistisch.

Het is zo helder dat zowel de Arenal als de Caribische kust te zien zijn. Na het uitzicht bewonderd te hebben lopen we over een trail naar een tweede (niet-actief) kratermeer. De kleine trails zijn hier veel te modern (lees: van beton) maar na een kleine tien minuten zien we een onverhard pad het bos in lopen. We besluiten deze te volgen en het blijkt een succes. Absoluut niet toegestaan en behoorlijk zwaar maar na een flinke wandeling komen we precies bij het kratermeer uit!

Eind van de ochtend zijn we op aanraden van John naar een soda (barretje) gegaan waar veel kolibries op af zouden komen. Daar aangekomen staan we versteld van het aantal kolibries. Het personeel heeft overal suikerwaterbakjes opgehangen waardoor er honderden kolibries rondzoemen. Dit alles tegen de achtergrond van een groene vallei waarvan uit de bergwand aan de overkant een waterval stroomt. Na enkele minuten onze ogen uitgekeken te hebben wijst de eigenares van de soda ons op een open terrarium waaruit zij een tarantula haalt. Zij zet de tarantula op mijn hand en het harige diertje wandelt gelijk over mijn arm omhoog. De eigenares vraagt vervolgens in het Spaans of Selma ook de spin op haar arm wil. Nadat Selma vastbesloten de doodgewone maar inmiddels onvergetelijke woorden "ik hoef hem echt niet hoor!" op een manier uitspreekt die elke taalbarrière slecht is het de eigenares meteen duidelijk en plaatst zij de tarantula weer terug in zijn bak.

's Middags zijn we naar La Paz Waterfall Gardens* gegaan. Dit is een klein park met een overdekte vlindertuin, bloementuin en verschillende korte trails die langs vier watervallen leiden. Het ligt in een dwerg nevelbos en werkelijk elke vierkante centimeter rots en tak is hier in beslag genomen door tientallen soorten epifyten waardoor er een allesoverheersende groene gloed over het bos hangt. Een eerste fantastische kennismaking met de bijzondere flora van Costa Rica.

Dit is een voorproefje van de magische, groene sfeer die ons volgens de veelbelovende verhalen in Monteverde staat te wachten. In Monteverde zijn we echter nog niet, morgen doen we eerst Tortuguero aan.

Dag 4       Reizen naar Tortuguero          -Mini amazone-gebied-

We nemen tijdelijk afscheid van John en Vicky, we zien hen op de dag voordat we naar huis vliegen weer. Half acht 's ochtends stappen we op de bus die ons naar Puerto Limon brengt*. Vanaf daar nemen we de taxi naar Moin vanwaar we per lancha naar Tortuguero varen*. De drie uur durende vaartocht met drie andere toeristen en de gids is overgoten met wild-life (vogels, leguanen, schildpadden, kaaimannen en krokodillen). Maar ook kom je tot diep in het kanalen- en rivierenstelsel af en toe huizen tegen langs de kant. Onbegrijpelijk dat hier mensen totaal geïsoleerd (kunnen) wonen.

Aangekomen in Tortuguero dorp zijn we op zoek gegaan naar een voordelige plek om te overnachten. Op het moment dat we even zaten uit te rusten vanwege de brandende zon en de zware backpacks werden we aangesproken door een local die wel wat wist voor 5$ p.p.p.n. We kwamen terecht in een aftans hok maar na deze lange dag reizen vonden we alles best. Onder het motto 'we slapen er alleen maar' gooien we de backpacks op de bedden en verlost van deze last wandelen we -nadat we de deur hebben afgesloten met een hangslotje dat normaal aan je koffer zit- het dorp in voor een eerste indruk en een drankje. We kwamen terecht in een barretje met uitzicht over de rivier en hebben daar de rest van de middag en avond doorgebracht met de twee Amerikanen die we al kenden van de tocht hier naar toe.