elk jaar een weekend naar Zeeland                  4 jaar - gebroken been

Cariet is als jongste van vier kinderen geboren op 10 september 1964 in Gorinchem. Daar heeft ze haar hele jeugd gewoond.
Haar vader was reisjournalist en was veel onderweg.
Als hobby hadden haar ouders o.a. lezen. Cariet werd dan ook veel voorgelezen uit Nijntje, de Gouden Boekjes, Flipje of Piggelmee.

Zelf was Cariet niet zo’n boekenwurm, ze speelde liever buiten; hield van boompje klimmen en fikkie stoken. Af en toe was er tijd voor haar poppen of een boek; ‘Alleen op de wereld’, ‘Pinkeltje’ en ‘Ratje’ zijn titels die ze zich nog goed herinnert, maar toch kon je haar niet zoveel plezier doen met een boek. Tegenwoordig is dat wel anders: nu móét ze een boek naast haar bed hebben. Het maakt niet uit of dat een kinderboek is of een boek voor volwassenen. Elke dag leest ze in ieder geval een paar bladzijden.

       
Op vakantie in Zwitserland                      Met vriendin Louise op de tandem - 13 jaar

Op de middelbare school (HAVO) werd lezen verplicht en daardoor een vervelende klus. Ze was dan ook  blij toen ze alle boeken van haar lijst kon schrappen en haar diploma gehaald had.
Cariet wist niet goed wat ze daarna wilde gaan doen; met haar vakkenpakket op de HAVO kon ze niet zoveel kanten op. Uiteindelijk koos ze voor HBO-Jeugdwelzijnswerk in Rotterdam, wat haar veel beter beviel dan de middelbare school. Een van de vakken was jeugdliteratuur, maar nog steeds was ze niet bijzonder geinterresseerd in het onderwerp.
Ze verhuisde naar Rotterdam en haalde in 1987 haar diploma.

Niet lang daarna overleed haar vader onverwacht, ze heeft toen weer tijdje bij haar moeder gewoond. In die tijd schreef ze haar eerste verhaaltje, als een soort eerbetoon aan haar vader. Het werd een kort verhaaltje voor volwassenen over de dood, wat ze instuurde voor een verhalenwedstrijd. Ze was een van de winnaars en het verhaaltje werd gepubliceerd in het boekje 'Koploper.'

Ze verhuisde naar Den Haag, waar ze een baan vond bij een internaat voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Dat werk was best zwaar en toen ze haar man leerde kennen wilde ze al snel terug naar haar eigen regio, ditmaal Leerdam, waar haar man vandaan kwam. Ze kon gelijk aan de slag als groepsleidster op een dagverblijf voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Dit werk heeft ze vijf jaar gedaan, tot haar oudste zoon Roman in 1993 geboren werd. Je kon daar toen nog niet in deeltijd werken, dus is ze helemaal gestopt.