De zon is onze dichts bijstaande ster, hij is echter niet zo brandschoon als hij eruit ziet. Indien men genoeg sterke straling weg filtert om veilig te kunnen waarnemen, dan ziet men meestal wat vlekjes op de zon. Vooral nu de zon op het hoogtepunt in zijn elfjarige cyclus is, zijn er veel te zien.
In feite zijn het gebieden op de zon waar men dieper in de gas laag kijkt en waar het wat koeler is, dit als gevolg van magnetische velden. Het zijn enorme gebieden, groter dan de aarde. Hieronder links een opname op fijnkorrelige zwart/wit film sterk vergroot doormiddel van oculair projectie.
Rechts vlekken die te zien waren toen de eclips van 11 augustus 1999, net ten einde liep.
Alleen tijdens een totale zonsverduistering zijn protuberansen te zien, zonnevlammen. Ze zijn typisch rood gekleurd met licht van de rode waterstoflijn; het gas wat op de zon het meest voorkomt. Met speciale dure filters is het ook mogelijk deze vlammen zichtbaar te maken zonder verduistering. Onderstaande foto laat vooral rechts van de zon in het midden zo'n "klein" vlammetje zien. Het felle licht rond de zon wat in stromen uitwaaiert is de corona; zeer heet waterstof gas van miljoenen graden. Op sommige plaatsen komt fel licht langs de rand van de zon; hier bevind zich een dal op de maan waardoor het zonlicht niet meer tegengehouden wordt (klik voor een vergroting).
De planeten die het dichts rond de zon draaien zijn Mercurius en Venus.Details zijn op deze planeten met telescopen vrijwel niet te zien. Wat echter wel leuk is om te zien is hun schijngestalten, net zoals bij de maan. Omdat ze zo dicht bij de zon staan moeten ze waargenomen worden net na zonsondergang of net voor zonsopkomst. Ze staan dan laag boven de horizon en hun beeld wordt vertroebeld door luchtonrust en kleurschifting. Venus is echter zeer helder en kan soms zelfs overdag waargenomen worden. Je hebt dan echter geen referentie meer en het is zoeken naar een speld in een hooiberg, tenzij bijv. de maan in de buurt staat.
Mercurius links en de heldere Venus rechts. Net na zonsondergang boven de zuid duinen van Noordwijk. Opname met 50mm/F1.8.
In mei 2003 trok Mercurius precies voor de zon langs. Het was wat nevelig weer, maar de uittrede van de planeet was goed te zien.
Saturnus is bekend om zijn ringen, met een kleine telescoop zijn ze reeds te zien. Veel moeilijker is, om ze ook digitaal vast te leggen.De methode vandaag de dag ( december 2003) is met een webcam van philips (Vesta pro of ToUcam pro) en dan een filmpje maken methonderden beelden. Vervolgens met het programma Registax die beelden uitzoeken, op elkaar leggen om de ruis te minimaliseren en verscherpen. Het resultaat achter een 25cm/F5.6 Newton met oculair projektie, een brandpunt verlenging van 5.5x, dus tot 8m, bij een goed rustige lucht (9 dec 2003 rond 2:00 uur):
Hieronder een jaar eerder met een (b&w) video chip in het primaire brandpunt om de manen vast te leggen:
