Het nieuwe dagboekdeel verschijnt in oktober (Uitgeverij Balans)
In oktober verschijnt bij Uitgeverij Balans het 17e reguliere deel van Warrens Geheim Dagboek, dat handelt over de jaren 1987-1990. Wij kunnen vandaag alvast het omslag van het nieuwe deel presenteren, alsmede de flaptekst en een exclusief fragment uit het nieuwe dagboek.
Stormachtige jaren voor Hans Warren, stormachtige jaren in zijn Geheim dagboek.
Januari 1990, de orkaan die Nederland teistert zorgt voor angstige uren in het huis aan het Pijkeswegje waar Hans Warren zijn eigen wereld had gebouwd en waarin hij op zijn eigen manier naar de wereld keek. Hij bewondert Gorbatsjov en verafschuwt Madonna. Tijdens enkele intense kunstreizen spreekt hij verfrissende meningen uit: 'Een vroegbloeier was Rembrandt niet bepaald, je zou tegen iemand die zulk werk vertoonde zeggen: jongen, kies jij een ander vak.' Even onbevangen spreekt hij over de Nederlandse literatuur, waarbij heel wat pseudo-genieën worden ontmaskerd. Voor één keer mengt hij zich nadrukkelijk in het letterkundige leven: hij vertelt uitbundig hoe hij het als jurylid voor de AKO-prijs voor elkaar kreeg dat zíjn favoriet werd bekroond. Vooral zijn de aantekeningen een dagelijkse afrekening met zichzelf: wat ben ik waard? 'Alle winnaars in het leven zullen om me lachen', schrijft hij. Maar soms waant de schrijver zich wel degelijk een winnaar: 'Nog steeds die dankbare stemming. Zomaar, om niets en om alles.' Het is echter bedreigd geluk. Bijvoorbeeld omdat zijn partner Mario verliefd wordt op een ander. Stormen waarvoor nergens beschutting is te vinden. Een boek waarin je windkracht 11 voelt.
11 februari 1988. Deze week toen ik naar bed wilde gaan, had ik geen zin me nog eens vies te maken toen ik een slak in de badkamer zag. Ik had juist de fles aftershave in de hand, om ervan af te zijn spoot ik een straal op het beest. Ik werd gestraft voor m’n wreedheid. Dat slakje lag daar zo zielig dat het was of ik zijn vreselijke pijn voelde, diep medelijden doorstroomde me, ik vond mezelf heel slecht. Doodmaken, akkoord, maar uit gemakzucht martelen? Ik heb alles opzij gelegd en het dier uit z’n lijden verlost. Opeens was hij mijn broeder, die slak. Nog steeds zie ik dat opgerolde figuurtje voor me, weerloos en lijdend. Ik stel me de brand voor van de alcohol die zijn hele lijf doortrok. Hoe kon ik dat doen? (Geheim Dagboek 1987-1990)
Op de site van Het Roze Rijk verklankt Robert Weijers deze week het gedicht Natuurlijk. Dit gedicht werd afgelopen december door de bezoekers van deze site gekozen tot het mooiste gedicht van Warren.
In het laatste nummer van Ballustrada, 'het literaire tijdschrift van Zuidwest-Nederland', schrijft een der redacteuren het volgende akelige stukje over Warren.In de buurt van Kattendijke komt een standbeeld van Warren. Het zal waarschijnlijk onthuld worden door leed- en voedselspecialist en voormalig levensgezel Mario Molegraaf. Molegraaf schrijft als een weduwe met twee looprekken, maar hij weet zijn weetjes. Vandaar. Ik benijd de twee Kattendijkse dichters die ik ken niet. Iedere dag noodgedwongen langs Warren. Een bronzen of stenen Warren en daarnaast een schaduw van lood.De schrijver ervan noemt zichzelf Minor. Dat lijkt ons terecht. Ook de rest van de column is minnetjes en ontbeert zowel humor als goede smaak.
Aanstaande zondag vindt in Middelburg het evenement Park & Poëzie plaats. De opening, door Jacobine Geel, is om 12.00 uur op de Vismarkt. Vanaf 13.00 lezen dichters in verschillende Middelburgse tuinen poëzie voor. Mario Molegraaf leest gedichten van Warren in een tuin aan de Koepoortstraat 6. Wie voor 7,50 een kaartje koopt voor het evenement, ontvangt een dichtbundel. Daarin o.a. een jeugdfoto van Warren en een poëtische biografische schets van diens leven van de hand van Molegraaf. Zie verder de site van Park & Poëzie 2005. (Met dank aan onze Zeeuwse correspondent Nelleke Maljaars)
Afgelopen week vond de tweede veiling plaats van de boekenverzameling van Boudewijn Büch bij veilinghuis Bubb Kuyper in Haarlem. Dinsdagmiddag werd Büchs verzameling Nederlandse literatuur onder de hamer gebracht. Daarin bevonden zich een aantal 'kavels' met werk van Hans Warren. Een belangrijk object was Geheim Dagboek 1939 -1940 met een persoonlijke opdracht aan Büch.
Voor Boudewijn, uit een ver verleden, maar je welbekend! Hans
Hoewel de opdracht geen datering heeft, kunnen we er wel van uit gaan dat het boekje bij verschijnen is verstuurd. Dit moet rond de boekenweek van 1993 zijn gebeurd. In hetzelfde kavel bevond zich ook Indigo (met opdracht) dat tegelijkertijd verscheen.
De veiling in de categorieën literatuur, kunst, filosofie en boeken over boeken bracht ongeveer 175.000 euro op. De Nagelate Schriften van Spinoza uit 1677 leverde circa 9.000 euro op (de verwachte opbrengst was 3.000 tot 4.000 euro). De eerste druk van De avonden van Gerard Reve, met de opdracht ‘Voor mijn leraar Jacques Presser, in dankbare herinnering aan zijn lesuren.’, 2500 euro (verwacht 1500-2000 euro). Ook boeken van Büch zelf werden geveild. Büchs eigen boeken gingen bijna allemaal ver boven de geschatte waarde van de hand.
Het gedicht Reiger van Warren zal binnenkort te bewonderen zijn als enorme muurschildering op de zijkant van een flat aan de Corn. Dirckszlaan in Monnickendam.
Ter gelegenheid van 650 jaar Monnickendam organiseert de stichting Areópagus het project Muurgedichten. Het uiteindelijke doel is om in vijf jaar zo'n vijftig muurgedichten te schilderen. De eerste vier gedichten gaan over de oudste bewoners van Waterland, de dieren. Naast de koe (K. Schippers), de vlinder (Vasalis) en de paling (Tom van Deel) zal ook de reiger worden vereerd met een muurgedicht. Daarvoor is het gedicht van Warren gekozen. De vier gedichten worden geschilderd op de zijkanten van vier flats aan de Corn. Dirckszlaan.
De grafisch ontwerper van het project, Nancy Koot, stuurde ons alvast het ontwerp voor Reiger. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat de vier gedichten in de loop van mei geschilderd zouden worden, maar het project heeft vertraging opgelopen. We laten het weten als het zover is.
Zie over de interpretatie van het gedicht ook ons nieuws van 23 en 25 oktober 2004 in het nieuwsarchief.
In het deze week verschenen Een andere Boudewijn Büch wijdt Harry G.M. Prick een korte passage aan Hans Warren. Prick schrijft over het verjaardagsfeest van Gerrit Komrij in 1983 het volgende:Achteraf bleek ik ook nog de pech te hebben die middag, zij het gelukkig niet veel langer dan een uur, met Hans Warren in gesprek te raken. In zijn, in de loop van 2000 verschenen, Geheim dagboek 1982-1983, p.96, bleek hij daarin te hebben vastgelegd: 'Toen we [Warren en diens compaan Mario Molegraaf - HP] aankwamen, was Harry Prick al aardig dronken: een onderhoudend causeur en goed imitator van Johan Polak.' Nu wilde het geval dat ik niet meer dan twee glazen wijn had gedronken, precies genoeg om te kunnen overkomen als een onderhoudend causeur. De toestand van dronkenschap laat zich moeilijk combineren met het voeren van een onderhoudende conversatie! Vanaf zekere datum in 2000 ben ik dan ook die 'geheim dagboeken' van Hans Warren gaan wantrouwen als, in een aantal aantoonbare gevallen, ontvloeid aan de pen van een jokkebrok à la Boudewijn Büch.Prick trekt hier een nogal vergaande conclusie, zonder de 'aantoonbare gevallen' toe te lichten. De kwestie zelf beteft niet meer dan een verschil van mening over het gebruik van het woord dronken. Wellicht zijn Pricks opmerkingen ingegeven door jaloezie. Immers, zijn eigen vriendschap met Büch was al bekoeld terwijl deze in die tijd toenadering zocht tot een andere oudere 'mentor', Warren.
Pricks lange tenen reiken 25 jaar na dato nog behoorlijk ver.
In Desmet Live op radio 747 spreekt Theodor Holman morgen vanaf 15.00 uur met Mario Molegraaf over Plato. Na de dood van Warren is Molegraaf alleen verder gegaan met het vertalen van het verzameld werk van Plato, dat in totaal uit 17 delen zal bestaan. Onlangs verscheen als deel 13: Kratylos en Parmenides.
Op 19 juni vindt in Middelburg de manifestatie Park & Poëzie plaats. De website van het evenement kondigt aan: "U bent welkom in diverse Middelburgse tuinen waar poëzie op een gastvrije manier wordt geëxposeerd." Mario Molegraaf zal er gedichten voorlezen van Warren.
De toelichting op de site van Park & Poëzie bevat nog een paar interessante mededelingen: Geheim Dagboek 1987-1990 wordt aangekondigd voor "dit najaar". En dat geldt ook voor een nieuwe editie van de Spiegel van de Nederlandse dichtkunst (de rechten op de oorspronkelijke titel, Spiegel van de Nederlandse poëzie, blijven blijkbaar toch bij Meulenhoff). Ten slotte verschijnt dit najaar van Molegraafs hand ook nog een boek over Nederlandse poëzie, getiteld Je ongezond verstand gebruiken.
Door Rutger Vahl
Op 15 maart overleed Loe de Jong. In het tot nu toe gepubliceerde Geheim Dagboek heeft Hans Warren twee keer contact met de historicus. De eerste keer is in 1964 als Warren bij het Rijksinstituut voor Oorlogsdocu-mentatie (waarvan De Jong directeur is) informatie opvraagt over een zekere dr. W. Enzinck. De tweede dagboeknotitie over Loe de Jong is belangrijker, omdat de passage over het oorlogsverleden van Warrens vader gaat.
Pieter Warren zou tijdens de oorlog pro-Duits zijn geweest. Kort na de bevrijding wordt hij gearresteerd en zit enkele jaren geïnterneerd. In april 1987 ontvangt Hans Warren een brief van Loe de Jong, die een ander licht werpt op het oorlogsverleden van zijn vader. De historicus heeft ontdekt dat Warrens sr in de oorlog een kort briefje heeft geschreven aan J.A. Dekker, de gemachtigde van NSB-leider Mussert in Zeeland. Pieter Warren, waterbouw-kundig ingenieur, beklaagt zich bij Dekker over de burgemeester die hem niet meer betrekt in het werk waardoor hij brodeloos dreigt te worden. Wanneer de brief in 1945 opduikt, wordt deze opgevat als bewijs voor de collaboratie van Pieter Warren. In zijn memoires is Dekker hierover verontwaardigd. Warren was geen lid van de NSB. Bovendien: 'De voorzitter van het tribunaal had meer hulp van mij genoten (…) dan de door hem te berechten Warren!'
De opgerakelde geschiedenis leidt tot heftige emoties bij Hans Warren. Na al die jaren ziet hij zijn vader gerehabiliteerd. Hij schrijft De Jong direct een dankbrief en noemt zijn vader 'een door en door goed mens die nooit iemand kwaad heeft berokkend, die integendeel door zijn voorspraak mensen van tewerkstelling in Duitsland heeft kunnen vrijwaren.' Zijn enige fout was dat hij soms domme dingen deed, 'als zo'n brief schrijven aan Dekker'. Het is na te lezen in Geheim Dagboek 1984-1987. Uit de passage blijkt en passant dat Loe de Jong een grote bewonderaar is van Warrens dagboekenserie. De Zeeuwse dichter/schrijver toont op zijn beurt bewondering voor het levenswerk van De Jong.
De wegen van Warren en De Jong zullen elkaar opnieuw kruisen in 1990. In dat jaar stelt schrijver Adriaan Venema dat Warren zijn Geheim Dagboek moet hebben vervalst. Warren schrijft over de gaskamers in 1943 en volgens Venema wist in Nederland toen nog niemand van de vernietigingskampen. Uiteindelijk spreekt ook het RIOD van Loe de Jong zich uit over de zaak. In 1943, zo stelt het instituut, was het bestaan van gaskamers wel degelijk bekend. De beschuldiging van Venema aan het adres van Warren mist elke grond.
Naderhand zal Warren meerdere malen verklaren dat de affaire-Venema hem diep heeft geraakt. Hoe diep moet blijken uit de nog te publiceren delen van Geheim Dagboek.
Afgelopen woensdag, 9 maart, meldde de PZC dat Staatsbosbeheer Hans Warren gaat eren met een plaquette. Deze komt tussen Goes en Kattendijke, ter hoogte van de Deesche Watergang. Er wordt daar voor fietsers een uitkijkpost gemaakt, zodat men een mooi zicht krijgt op de vogels in het natuurgebied. Op de plaquette komt het gedicht Thuiskeer in Zeeland. Een datum wordt nog niet genoemd. (Met dank aan Niek Oele en Dora Hubrechsen)
Op de site 8Weekly.nl bespreekt Minte Kamphuis Een vriend voor de schemering. Het boek wordt verder nog aanbevolen op www.boekgrrls.nl.
Vandaag is de laatste mogelijkheid om in de Zeeuwse Bibliotheek de expositie te bezoeken die is samengesteld rondom Een vriend voor de schemering. Niek Oele stuurde ons foto's van een aantal bijzondere stukken die daar tentoongesteld zijn.
Manuscript van deel 2 van 'Een vriend voor de schemering'
De zakagenda van HW in de week dat zijn moeder overleed
Overlijdenskaart van Warrens moeder
In de Gay Krant van vorige week een jubelende recensie van Een vriend voor de schemering. Alice van Gilst noemt het boek een 'fascinerend', 'goed geschreven' 'prozajuweeltje'.
Op www.rozegolf.nl een recensie door Remco van Schellen.
Op www.literairnederland.nl was Een vriend voor de schemering vorige week het boek van de week. Coen Peppelenbos schrijft onder andere:De roman zit goed in elkaar en is op het tweede deel na met vaart geschreven. Er zitten mooie spiegelingen in het verhaal. Heste verwarmt het onderkoelde lichaam van de bewusteloze Bahri met haar naakte lichaam in het begin. In de nacht voor hun afscheid gaan ze dronken met elkaar naar bed, waarna Bahri in een diepe slaap valt. Je vraagt je af waarom Warren niet later in zijn leven alsnog geprobeerd heeft dit werk uit te geven.
In het Noordhollands Dagblad van 3 februari jl. recenseert Nico de Boer onder de kop 'Leerling Molegraaf haalt zijn gram bij zijn leermeester' zowel Het Wekkertje van 23:34 als Een vriend voor de schemering.Hij [Molegraaf] schrijft (...) doorgaans warm over Warren. Dat zal beslist oprecht gemeend zijn. Maar als hij nu en dan, bijna terloops, onbarmhartig uithaalt naar zijn levensgezel ontkom je niet aan de indruk dat Molegraaf vooral ook zijn gram wil halen. Wat hij schrijft is net zo persoonlijk als wat Warren in zijn dagboeken doet. Maar bij Warren, hoe openhartig, genadeloos en schaamteloos hij ook is, wordt het zelden gênant.
Als tekstbezorger van Warrens nalatenschap is hij me liever. Zonder hem zouden we misschien ook niet gehoord hebben van de roman Een vriend van [sic!] de schemering uit 1952. (...) Warren had in zijn dagboeken en novellen al aangetoond dat er in hem ook een romancier verscholen zat, die net als Reve putte uit zijn eigen leven en beschikte over een verfijnde schrijfstijl. En Een vriend voor de schemering getuigt daarvan.
Afgelopen vrijdag publiceerde NRC Handelsblad een recensie van Een vriend voor de schemering en Tussen Borssele en Parijs. Onder de kop ´Het beest moet eruit in Parijs´ bespreekt Janet Luis voornamelijk Warrens postume roman. Luis vindt het een ´contrastrijk en nogal curieus geval´. Het boek ´hangt daardoor enigszins uit het lood´. Ze vindt de nagelaten roman niet geslaagd of overtuigend.
´Ook in stilistisch opzicht vormt Een vriend voor de schemering geen soepel geheel. Vlotte spreektaal wordt afgewisseld met gedragen volzinnen waarin veel te veel beschreven wordt. (...) Warren heeft zijn stijl niet onder controle en zo is hij ook niet helemaal meester over zijn stof.´
Het is eigenlijk jammer dat Luis noch andere critici stil staan bij de vraag waarom het tweede deel van Een vriend voor de schemering, het deel over Heste, zo heel anders van toon is. Lees je Geheim Dagboek goed, dan weet je dat Warren in 1947 begon aan een ´roman van het huis´, die hij de titel meegaf Een stem van over zee. Op 13 maart 1947 noteert Warren dat hij in deze roman is vastgelopen. Naar alle waarschijnlijkheid heeft Warren een deel van deze oude roman (of het geheel?) gevoegd in Een vriend voor de schemering, dat hij in 1952 voltooide.
Warrens novelle uit 1975, Steen der hulp, blijft actueel. Deze zomer starten naar alle waarschijnlijkheid de opnames voor de verfilming, dit jaar verschijnt in Amerika een Engelse vertaling, en reeds nu is Steen der Hulp vertaald in het Ido. Uitgever en vertaler is Hans Stuifbergen. Over Stono di helpo vertelde hij ons:
"Ik heb Stono di Helpo zelf vertaald en uitgegeven, omdat ik het altijd een erg goed boekje heb gevonden. Het verhaal en vooral de klaarheid en eenvoud van stijl, wat je als het ware in het verhaal trekt, is zeer goed. De scène dat Ed in het weiland ligt met Camiel en dagdroomt, is erg mooi beschreven. Alles wat er in het verhaal gebeurt is mooi geschreven en spannend bovendien. Je voelt constant een onbestemde dreiging."
Het omslag van Stono di Helpo is ontworpen door Sander Vermeulen. Het boek is verkrijgbaar via het volgende e-mailadres: ido.info@chello.nl. Ook is het boek via de boekhandel te bestellen, middels het ISBN-nummer 90 80 2423 73.
In het weekblad Elsevier van deze week wordt Een vriend voor de schemering kort besproken. De recensent vindt het boek onvolmaakt, maar ziet in bijvoorbeeld de zwemscène wel het vakmanschap van de latere schrijver Hans Warren.
In het oktobernummer van het blad Infora stond een interview met één van de webmasters van de Hans Warren Homepage. Dit nummer is nu ook on-line te lezen als pdf of als html. Het interview gaat voornamelijk over De drie prinsen van Serendip, maar ook noemt hij Hans Warren als inspiratiebron.
Een vriend voor de schemering verkoopt goed. Deze week staat het boek op nummer 10 in de Libris boeken top 10. Een week na verschijnen is de tweede druk al besteld.
In Het Parool werd gisteren niet Warrens Vriend maar Molegraafs Wekkertje van 23:34 besproken, door Arie Storm. Storm houdt niet van dagboeken, hij vindt Molegraafs essays over de gedichten van Warren 'verreweg het interessantst', 'het zijn goedgeschreven stukken'. De stijl van Molegraaf laveert volgens Storm tussen rake observaties en clichématig taalgebruik. Storm besluit: 'Ik zou zeggen: voor wie er tegen kan'.
Op de achterpagina van De Volkskrant schrijft Judith Janssen vandaag over Een vriend voor de schemering:"[het] is geschreven in het zorgvuldige proza van een dichter. Hoewel de vergelijkingen en beschrijvingen van het door Warren zo bewonderde Zeeuwse landschap veelvuldig de pagina's vullen, staat er nergens een woord te veel. Warren heeft oog voor detail. Hij tekent zijn personages met de fijnheid van een ganzenveer; elke verandering in reactie, elke trek van de mond merkt hij op. De gevoeligheid waarmee Warren de eenzaamheid en de onvervulbare liefde van zijn personages beschrijft, geeft het werk een weemoedige en melancholische sfeer."
Advertentie op de voorpagina van De Volkskrant 21/1/2005
In HP/De Tijd van deze week bespreekt Max Pam Een vriend voor de schemering. Pam stelt dat het geen toeval kan zijn dat Warrens werkelijke romandebuut pas na zijn dood verschijnt: Warren was geen 'verzinner' maar een dagboekschrijver. Wat in deze roman staat, staat in zekere zin ook in de dagboeken, en daarin staat het beter.
Toch heeft Pam het boek 'geboeid' gelezen en heeft hij na dit werk geen bezwaar tegen meer postuum werk van Warren. Het verhaal is misschien sentimenteel, maar Warrens stijl houdt het boek overeind. Bovendien bevat het boek, aldus Pam, 'een paar zeer ontroerende passages', al gaat de verdrinkingsscène 'over the top'.
Het grootste deel van Pams stuk is gewijd aan het fenomeen van postume publicaties en de rol van de erfgenaam. Hij besluit aldus:
"(...) de lezer moet wel beseffen dat Warren in zijn tachtigjarige bestaan genoeg tijd heeft gehad om te publiceren wat hij wilde. Dat zijn toegewijde erfgenaam Mario Molegraaf dat tachtigjarige leven wil verlengen, is begrijpelijk, maar er zal een moment aanbreken dat je denkt: zo is het wel genoeg. De dode is dood, hij moet het nu verder op eigen kracht doen."
In de PZC van zaterdag jl bespreekt Rolf Bosboom Een vriend voor de schemering dat deze week gaat verschijnen. Bosboom is zeer over het boek te spreken:
"Het deel over de herenliefde in ’het tumultueuze straatleven’ van Parijs, waar Wouter zich een ’buitenkind’ voelt, zou in 1952 ongetwijfeld hebben geschokt. Niet door het onverbloemd erotische karakter - Geheim dagboek gaat in dat opzicht veel verder - maar door de vanzelfsprekendheid waarmee Warren erover schrijft, in de meeste letterlijke zin schaamteloos.
De roman maakt niet alleen daarom indruk. Duidelijk wordt dat Ad den Besten, welbeschouwd, weinig literaire bezwaren kan hebben gehad. Het verhaal boeit, vooral door de wijze waarop de hoofdpersonen dromen najagen, romantisch als ze zijn, maar uiteindelijk worden ingehaald door de kille werkelijkheid van alledag, door de vergeefsheid van het bestaan.
Warren toont zich een volgroeid stilist, die haarfijn die realiteit weet te beschrijven. De uitzonderlijk ontwikkelde zintuigen waarvan hij in zijn dagboek blijk geeft, benut hij ten volle. Het sterkst is dat bij de weergave van Wouters en Bahri’s worsteling in het water, die ook de lezer lijkt mee te sleuren."
Klik hier voor de site van de PZC om de volledige recensie van Rolf Bosboom te lezen.
In tegenstelling tot wat Kester Freriks beweerde in zijn recensie van ´het wekkertje´ (NRC 7 januari), staat het voormalige huis van Warren aan het Pijkeswegje nog steeds overeind. De voormalige buren van Warren vertelden ons dat het huis inmiddels wel is verkocht en wordt bewoond door een jong gezin.
De Zeeuwse Prijs voor Kunsten en Wetenschappen wordt niet omgedoopt tot Hans Warren prijs. De Raad voor Cultuur had deze nieuwe naam geadviseerd, maar Gedeputeerde Staten van Zeeland leggen het advies naast zich neer. De teleurgestelde Raad voor Cultuur heeft volgens een bericht in de PZC over de kwestie een 'pinnige' brief aan het provinciebestuur geschreven. (Met dank aan onze Zeeuwse correspondenten Niek Oele, Nelleke Maljaars en de familie de Putter)
Bruni Mortier uit het Belgische Mol stuurde ons de volgende herinnering aan haar eerste kennismaking met Warrens Geheim Dagboek.Ergens in de vroege jaren '80 was ik ziek en lag met griep te bed. Enkele dagen voordien had ik in De Bijenkorf in Eindhoven voor het eerst het Geheime Dagboek (deel 1) van Hans Warren in handen gekregen en gekocht. Op mijn ziekbed begon ik te lezen en ik kon er niet meer mee ophouden. Nog nooit had ik zo'n meeslepend geschreven literair dagboek gelezen. Ik was voor eeuwig en altijd verkocht en verknocht aan Hans. Ik stuurde mijn man naar de boekhandel om alle tot dan toe verschenen dagboekdelen te kopen en ik heb ze het ene na het andere verslonden, gretig maar toch ook traag genietend van die weergaloze stijl en prachtige beschrijvingen. Ik ben nog nooit zo graag ziek geweest.
Ter gelegenheid van het verschijnen van Een vriend voor de schemering en Tussen Borssele en Parijs wordt er een kleine tentoonstelling ingericht in de Zeeuwse Bibliotheek. Te zien zijn onder andere het originele manuscript en typoscript van een Een vriend voor de schemering, maar ook dagboekaantekeningen, ongepubliceerde gedichten en foto's uit de tijd waarin Warren de roman schreef. De expositie is te zien vanaf maandag 17 januari, op de eerste etage van de Zeeuwse Bibliotheek.
Overigens zal Mario Molegraaf morgen op radio 1 in het AVRO-programma Opium (19.00 - 20.00 uur) spreken over de 'nieuwe' roman van Warren en zijn eigen boek Het wekkertje van 23:34
In de vrijdageditie van NRC Handelsblad, bespreekt Kester Freriks Het wekkertje van 23:34 onder de kop 'Het einde op afstand houden'. Hij meldt daarin dat het huisje van Warren en Molegraaf aan het Pijkeswegje inmiddels is afgebroken. 'Het wekkertje' is volgens Freriks "méér dan een overgevoelig document van een weduwnaar.(...) Naast de weergave van de rouw is het boek ook een vereffening. (...) Molegraaf verwijt hem (Warren) provincialisme en kleingeestigheid. Een gezamenlijke reis door Amerika wordt met terugwerkende kracht een helse tocht. Deze toon komt hard aan." Molegraaf verheft, aldus Freriks, eerlijkheid tot adagium en daarmee treedt hij in de voetsporen van Warren. Want Warren blijft de man "die Molegraafs leven blijvend zal beïnvloeden. Dat laatste leidt tot eerbetoon, maar ook tot wrok." Freriks eindigt met de opmerking dat Molegraaf ten koste van alles wil overleven: "Dat doet de dood van een dierbare óók met iemand die achterblijft."
Wij wensen alle bezoekers van de Hans Warren Homepage het allerbeste voor 2005.
In de nacht van donderdag op vrijdag werd Mario Molegraaf uitgebreid geïnterviewd door Joris Linssen voor het NCRV radio-programma Casa Luna.
