Waarom werd ons dat mooie nooit gegeven,

Waarom is soms 't leven, hard als steen

Waarom zijn wij steeds kinderloos gebleven,

We waren samen, maar toch alleen,

 

De jaren kwamen, de jaren gingen,

Goed was het leven, voor jou en mij,

We hebben mooie herinneringen,

Maar 't allermooiste, ging ons voorbij,

We hadden stil verdriet,

De ooievaar kwam niet,

 

Waarom werd ons dat mooie nooit gegeven

Waarom is soms 't leven, hard als steen

Waarom zijn wij steeds kinderloos gebleven,

We waren samen, maar toch alleen…

 

Hoe mooi de jaren, ook voor ons waren,

Toch heeft ons leven, geen doel gehad,

En weldra komen, de grijze haren,

We worden ouder, m'n lieve schat,

Dan doet  't dubbel zeer,

En denk je telkens weer;

 

Muz. Intro

 

Waarom zijn wij steeds kinderloos gebleven,

We waren samen,  maar toch alleen !

refr.:

    Eenzaam ligt onder een brug van Parijs

    In de nacht een clochard

    Krom is zijn rug en zijn kleren zijn stuk

    Vuil en grijs is zijn haar

    Onder een deken van krantenpapier

    Ligt hij daar koud als ijs

    Niemand kijkt naar die oude clochard

    Onder een brug van Parijs

 

Hij was een rijk man en gaf dikwijls feesten

Leefde maar steeds in de gunst van het lot

Had vele vrienden en werd door de meesten

Hevig bewonderd, ja hij was een god

Maar toen de rijkdom een einde ging nemen

En hij zich wende tot hen in zijn nood

Was er geen aandacht voor al zijn problemen

Hem restte toen alleen maar de goot

 

refr.

 

Hij ging proberen met gokken en wedden

Iets te versieren, toen kwam aan het licht

Dat ook zijn vrouw de d'r boel niet kon redden

En viel de celdeur gauw achter hem dicht

Toen hij na maanden weer vrij werd gelaten

Was er geen mens die nog iets voor hem deed

Ja zelfs door vrouw en door kinderen verlaten

Werd hij een man die genadebrood eet

 

refr.

 

Onder een brug van Parijs

Tekst en muziek: L.v.d.Kaa/J.Krispijn

 

Al ben ik geslaagd in het leven

En word ik door velen benijd

Het heeft me nooit vreugde gegeven

Het heeft me nooit verblijd

Want steeds is 't weer een beproeving

Wanneer men mij vraagt hoe ik heet

Want wat ik dan zeg is een leugen

Omdat ik m'n naam niet weet

 

refr.:

    Al heb ik geen vader en moeder gekend

    Toch ben ik een mens met een hart

    Ik heb idealen en ik heb m'n trots

    Waarmee ik de wereld tart

 

Een vader had ik willen hebben

Ik had graag mijn moeder gekend

Ik werd, net als andere kinderen

Ook graag eens echt verwend

Waarom hebben zij mij verstoten

En trokken zich niets van mij aan

Waarom moet ik zo door 't leven

Als vondeling, zonder naam

 

refr.

Tekst en muziek: J.Kraft/L. de Vos

 

Vergelding 

Je hebt m’n jonge leven zo harteloos vernield
Waarom zei jij die woorden dat jij zo van mij hield
Je had me trouw gezworen maar hield je er niet aan
Je nam voor mij een ander bent van me heen gegaan 
Maar als je geweten gaat spreken
Dan heb je geen rustig bestaan
Nu ben je gelukkig maar eens zal voor jou
Het uur van vergelding slaan 
Voor mij is slechts gebleven de liefde van ons kind
Waar ik m’n verdere leven alleen nog troost in vind
Je wilt ons nu niet kennen je loopt ons nu voorbij
En tegen andere mensen geef jij de schuld aan mij 
Maar als je geweten gaat spreken
Dan heb je geen rustig bestaan
Nu ben je gelukkig maar eens zal voor jou
Het uur van vergelding slaan.

 

 

 

Uit dat is zo goed voor u, uit dat is zo goed voor u

Neem 'n goed besluit, ga er toch eens uit

Uit dat is zo goed voor u, uit dat is zo goed voor u

Neem dus 'n besluit, ga eens gezellig uit

 

Weg met alle zorgen, weg met dat gezeur 

Denk eens niet aan morgen, breek eens met die sleur

Er zijn zo vele zaken met 'n eigen sfeer

'n biertje of 'n wijntje smaakt altijd naar meer

 

uit dat is zo goed voor u, uit dat is zo goed  voor u

neem 'n goed besluit, ga er toch  eens uit

uit dat is zo goed voor u, uit dat is zo goed voor u

neem dus 'n besluit, ga eens gezellig uit

 

                     [ stukje instr. ]

 

uit dat is zo goed voor u , uit  dat is zo goed voor u

neem dus 'n besluit…ga eens gezellig uit !

GOED VOOR U !!!

 

Moeder verloor de strijd

Ging naar de eeuwigheid

En kleine Henk o straf

Bracht moeder mee naar het graf

Maar hij besefte niet

Ondanks zijn groot verdriet

Dat nu zijn moeder voorgoed hem verliet

 

Bij de muur van 't oude kerkhof

Wacht een kleuter droef en teer

Vraagt aan ons lief Heertje

Wanneer komt mijn moesje weer

Vader zegt dat moesje slaapt hier

U kan alles is dat waar

Roep mijn moedertje dan wakker

Want ik kan heus niet buiten haar

 

Bij het ter ruste gaan

En als hij op moest staan

Miste hij meer en meer

Zijn moeders kussen weer

Leeg werd het om hem heen

Voelde zich droef alleen

Slechts bij het graf vond hij troost naar het scheen

 

Bij de muur van 't oude kerkhof

Smart om zijn moeders dood

Werd hem op laatst te groot

En ijlend riep hij: Moe

Straks kom ik naar U toe

En op een zeek're keer

Toen lei zijn vader teer

't Ventje in 't graf naast zijn moedertje neer

 

Bij de muur van 't oude kerkhof

Kwam het knaapje nimmer meer

't Was vereend weer met zijn moesje

Daar bij onze lieve Heer

Zonder moedertje te leven

Daarvoor was hij nog te klein

Daarom kon hij in de hemel

Alleen bij haar gelukkig zijn

 

'k Weet nog goed, toen in jouw blauwe ogen

't Licht nog niet voorgoed was uitgeblust

Hoe wij saam vaak door de velden zwierven

Bloemen plukken was je grootste lust

Met je blos van kinderlijke blijdschap

Was je dan een lentebloem gelijk

Kind, ik moet niet aan die uren denken

Als ik naar jouw blinde ogen kijk

 

Iedereen vond jou zo'n lieve engel

Iedereen vond jou zo'n echte schat

Vreemde mensen zeiden honderd malen

Dat jij zulke mooie ogen had

'k Had wel zorgen in die goeie dagen

Maar met jou gevoelde ik me rijk

'k Twijfel nu aan hemel en aan aarde

Als ik naar jouw blinde ogen kijk

 

Ja, je was de appel mijner ogen

Ik hield van jou altijd het allermeest

'k Heb misschien teveel van jou gehouden

'k Ben wellicht te trots op jou geweest

Jouw gezicht was mij de grootste weelde

Heel m'n hart gaf van mijn liefde blijk

Kind ik voel zo'n eindeloos verlangen

Als ik naar jouw blinde ogen kijk

 

Zie ik soms een bedelende blinde

O, dan krimpt mijn hart ineen van pijn

'k Vraag me af of dat jouw lot zal worden

Als ik er eenmaal niet meer zal zijn

'k Denk aan jou, als ik zo'n arme stumper

Bevend dan m'n poov're aalmoes reik

Kind, ik voel zo'n angst om eens te sterven

Als ik naar jouw blinde ogen kijk

Ik weet een heerlijk plekje grond,

Daar waar de molen staat,

Waar ik mijn allerliefste vond,

Waarvoor mijn harte slaat,

Ik sprak haar voor de eerste keer,

Aan de oever van de vliet

En sinds die tijd kom ik daar meer.

Die plek vergeet ik niet.

 

Refrein:

Daar bij die molen,

Die mooie molen,

Daar woont het meisje,

Waar ik zoveel van hou.

Daar bij die molen,

Die mooie molen,

Daar wil ik wonen

Als zij eens wordt mijn vrouw. 

Als in de stille avondstond,

De zon ten onder ging,

En ik haar bij die molen vond

In zoete mijmering.

Fluisterde zij mij in het oor,

O, heerlijk saam te zijn.

De molen draaide lustig door

En ik zei… liefste mijn. 

Refrein

Ik zie de molen al versierd,

Ter eer van 't jonge paar.

Het hele dorp dat juicht en tiert,

Zij leven menig jaar.

En zie ik trots de molen staan,

Dan zweer ik in die stond,

Nooit ga ik van die plek vandaan,

Waar ik mijn vrouwtje vond. 

Refrein.

 

 

Wanneer het afscheidsuurtje slaat

En iemand van je henen gaat

Misschien voor lange tijden

Dan zie je zo elkaar eens aan

Je schaamt je eig'lijk voor een traan

Je wilt nog groot doen, beiden

Een vliegeniersvrouw kust haar man

Een kleine storing straks en dan

Zal het geen weerzien geven

Ze zegt: zul je voorzichtig doen?

En denkt: misschien is deze zoen

Een afscheid voor het leven

 

refr.:

Scheiden doet lijden, Afscheid brengt leed

Lang kan het duren eer je vergeet

Iets wat je lief was gaat van je heen

Scheiden doet lijden voor iedereen

 

Wanneer een huwelijk is gestrand

Dan gaan twee mensen scheiden, want

Modern zijn onze zeden

Terwijl zijn koffers 't huis uit gaan

Zegt hij, en blijft nog even staan

Vergeten we 't verleden

Ze antwoordt niet, van haat vervuld

Ze laat hem gaan, hij was de schuld

Dat zo de band moest breken

En 't kind zegt 's avonds: Paps is weg

Maar Mammie, waarom huil je, zeg

Doch Mammie kan niet spreken

 

refr.

 

Ik had er eens een ouwe hond

Die liep de laatste jaren rond

Met allerhande kwalen

En toen het zo niet langer kon

Liet ik hem voor het eind begon

Door het asyl weghalen

'k Zie nog die trouwe hondekop

Hij sloeg zijn bruine ogen op

En stond mijn hand te likken

En 't was alsof hij zeggen wou:

Dat had ik nooit verwacht van jou

'k Stond als een kind te snikken

 

refr.

 

 

 

In 't haveloos huisje, in 't armelijk slop

Zit een man in de kracht van zijn jaren

Hij kijkt naar zijn handen en buigt dan zijn kop

En zit in de ruimte te staren

Dan denk hij in wanhoop: waar moet dat naar toe

Waar zal er mijn scheepje eens stranden

Hij voelt zich zo eindeloos droevig en moe

Als hij kijkt naar zijn werkloze handen

 

Die eerlijke handen, zo stoer en zo sterk

Wat waren die vroeger een zegen

Ze waren nooit lui en ze vonden steeds werk

Daar waren ze nooit om verlegen

Wanneer hij nu denkt aan die heerlijke tijd

Dan vloekt ie en knarst op zijn tanden

Geen mens kan begrijpen hoe zo iemand lijdt

Als hij kijkt naar zijn werkloze handen

 

Hij heeft in het lot van zovelen gedeeld

Hij werd naar de steun toe gedreven

Daar werd hem een zeker bedrag toebedeeld

Daar moesten ze voortaan van leven

Die aalmoes, dat steungeld, hoe goed ook bedoeld

Het is hem als voelt hij het branden

Het is of hij nu pas zijn macht'loosheid voelt

Als het ligt in zijn werkloze handen

 

O gij die nog werk hebt, o denk er toch aan

Geen werkloze stumper te smaden

Wees blij dat U niet in de rij hoeft te staan

Voor het bittere brood der genade

Wees goed voor uw broeder, het is niet zijn schuld

Z'n werkloosheid is toch geen schande

Wees veeleer met eindeloos meelij vervuld

Als U kijkt naar zijn werkloze handen

 

 

't Kleine moedertje stond bevend

Op het telegraafkantoor

Vriendelijk sprak de ambtenaar: "Juffrouw

Aanstonds geeft Bandoeng gehoor"

Trillend op haar stramme benen

Greep zij naar de microfoon

En toen hoorde zij, o wonder

Zacht de stem van haren zoon

 

refr.:

    Hallo, Bandoeng

    "Ja moeder, hier ben ik"

    "Dag lieve jongen," zegt zij, met een snik

    Hallo, hallo

    "Hoe gaat het ouwe vrouw"

    Dan zegt ze alleen

    "Ik verlang zo erg naar jou"

 

"Lieve jongen," zegt ze teder

"Ik heb maanden lang gespaard

't Was me, om jou te kunnen spreken

M'n allerlaatste gulden waard"

En ontroerd zegt hij dan: "Moeder

Nog vier jaar, dan is het om

Oudjelief, wat zal 'k je pakken

Als ik weer in Holland kom"

 

refr.

 

"Jongenlief," vraagt ze, "hoe gaat het

Met je kleine, bruine vrouw"

"Best hoor," zegt hij, en wij spreken

Elke dag hier over jou

En m'n kleuters zeggen 's avonds

Voor 't gaan slapen 'n schietgebed

Voor hun onbekende opoe

Met 'n kus op jouw portret

 

refr.

 

"Wacht eens, moeder," zegt hij lachend

"'k Bracht mijn jongste zoontje mee"

Even later hoort ze duidelijk

"Opoelief, tabe, tabe"

Maar dan wordt het haar te machtig

Zachtjes fluistert ze: "O Heer

Dank, dat 'k dat heb mogen horen"

En dan valt ze wenend neer

 

Hallo! Bandoeng

"Ja moeder, hier ben ik"

Zij antwoordt niet, hij hoort alleen 'n snik

"Hallo, hallo" klinkt over verre zee

Zij is niet meer

En het kindje roept: "tabe"

 

Als de lente de bomen en struiken

Weer met geuren en kleuren bestrooit

Dan begint ook het hart te ontluiken

Want de liefde verandert toch nooit

Elke jongen kiest zich dan een meisje

En hij fluistert haar zachtjes in 't oor

Het sinds eeuwen geliefkoosde wijsje

En dat vindt in haar hartje gehoor

 

refr.:

    Twee ogen zo blauw

    Zo innig en trouw

    Al mijn geluk zijn die kijkers van jou

    Twee ogen zo blauw

 

Heeft hij haar tot zijn vrouwtje gekozen

Blij het oog op de toekomst gericht

Gaat hun pad ook niet altijd op rozen

Iets toch maakt dat hun levensstrijd licht

Want bij vreugde en leed hen beschoren

Verschijnt dra, wat voor immer hen bindt

Als de eersteling hen wordt geboren

Moeder zingt, bij de wieg van haar kind

 

refr.

 

Als de grijsaard, vermoeid en versleten

Niets in 't leven van waarde meer acht

Als door allen verlaten, vergeten

Hij alleen op het einde maar wacht

Is hem toch de herinn'ring gebleven

Die hem koestert in 't eenzaamste uur

't Is zijn laatste sprank warmte in 't leven

En hij neurt, bij het knappende vuur

 

refr.

Ze kijkt naar 'n heel oude foto

Daar ziet zij, haar jongens op staan

Haar jongens, die uit zijn gevlogen

Heel ver, van hun moeder vandaan

Een glimlach, kan zij, niet bedwingen

Ze hadden zo dikwijls gezegd,

Wanneer wij eens groot zijn geworden

Dan gaan  wij,  bij jou vast niet weg

 

Haar oudste, hij gaf haar veel zorgen

Toch heeft hij het heel ver gebracht,

Het gaat hem nu goed, in de 'vreemde'

Dat had zij van hem niet verwacht

 

De schemering valt in de kamer

En niets dat de stilte verstoord

Het is toch alleen, maar verbeelding

Alsof, zij hun stemmen weer hoort

 

Ze kijkt naar 'n heel oude foto

Zoals zij al vaak heeft gedaan

Dan fluistert zij zacht, 'n paar woorden

Heel zacht, die slecht's een heeft verstaan.      

 

 

Van s'morgens vroeg tot 'savonds laat,

Klinkt z'n lied  langs plein en straat

Hij zingt over rozen  die bloeien gaan 

En over liefdes die nooit vergaan

De hele dag weerklinkt z'n lied, 

Regen of wind deert  hem niet

Hij belt aan de deuren,  Hij komt en hij gaat,

Die troubadour van de straat…

 

Bij ons in de straat, nu en dan, 

komt soms 'n harmonicaman,

Hij zingt bij z'n 'trekinstrument',

de liedjes die oma nog kent,

 

Van 'smorgens vroeg tot s'avonds laat,

klinkt z'n lied langs plein en straat

Hij zingt over rozen die bloeien gaan

en  over liefdes die nooit vergaan

De hele dag weerklinkt z'n lied,

regen of wind deert  hem niet

Hij belt aan de deuren, hij komt en hij gaat,

de troubadour van de straat

 

Instr.

 

De hele dag weerklinkt z'n lied 

regen of wind deert  hem niet

Hij belt aan de deuren, hij komt en hij gaat,

die troubadour van de straat

Die troubadour van de straat

 

Ik lach, ik zing, ik proost,  Zoek in de drank, m'n troost

zij kent geen liefde's smart, vertrapte eens m'n hart

 

Ik schuw en ik walg van het leven, En ik bedwelm m'n geest

'k wil niet meer denken, niet even, aan al wat is geweest…

sinds zij mij wreed heeft verstoten, voer ik een zware strijd…

'k weet niet of ik lief heb, of haat voor altijd

'k wil m'n gedachten kwijt…

 

die veel vervloekte drank, die breng ik nog m'n dank

omdat ik daardoor dan, goddank niet denken kan

ik schuw en ik walg van het leven, en ik bedwelm m'n geest

ik wil niet meer denken, niet even, scheld me maar uit voor beest

'k weet dat 'n elk, me veracht hier, maar niemand voelt hoe ik lijd

'k haat de jenever, toch drink ik altijd

'k wil m'n gedachten kwijt…

 

maar toen m'n moeder vroeg, m'n jongen schuw de kroeg

toen heb ik haar oprecht, de waarheid maar gezegd

'k had eenmaal lief in dit leven, haar die me wreed bedroog

'k wil niet meer denken, niet even, hoe ze me steeds beloog

als ik daaraan weer ging denken, deed ik een moord uit nijd

dan, nam ik wraak  daarom drink ik altijd

'k wil m'n gedachten kwijt

 

 

Wat is het toch heerlijk een kind  nog te zijn

Zo zuiver, zo rein  en zo waar

Zo dicht bij de hemel, zo ver van het kwaad

Met ogen, zo stralend en klaar

 

Kleine jan vond in z'n tuintje

Bij de bloemen in het gras

'n gewonde zieke vogel,

die de kat ontkomen was

zachtjes legde hij het beestje

naast zich op het warme zand

streelde de verwarde veertjes

met zijn milde kinderhand

 

wat is het toch heerlijk een kind nog te zijn…

 

na een tijd van goede zorgen

heel veel liefde en geduld

werd het vogeltje weer beter

jantje's 'bede' was vervuld

op 'n stralend mooie morgen

spreidde het z'n vleugels weer

zingend steeg z'n vriend ten hemel

jantje zag hem nimmer meer…

Niet ver hier vandaan is 'n straatje zo klein Al is het niet meer dan 'n steeg

Toch mag ik zo graag in dat straatje  weer zijn  al is 't er nu stil en leeg

 

Ik ben in dat steegje geboren, als vrucht van  'n liefde zo teer

ach, kon ik m'n ouders nog horen,  m'n dankwoord van nu aan de Heer

m'n moeder keek mij in de ogen, ze huilde van vreugde  en bad

toen knikte m'n vader bewogen, en lispelde zacht, 't is 'n schat…

 

ik ken elke steen  en ik weet ieder huis, 't steegje beheerst vaak m'n geest

soms loop ik erdoor  en dan voel ik me thuis, precies zo het eens is geweest

 

ik heb in dat steegje, gestreden, met ziekte, met zorgen, met smart

ik heb er gevloekt en gebeden, ik vond er de vrouw van m'n hart

vandaar bracht ik moeder ter aarde, toen zij  veel te vroeg mij ontviel

al heeft 't voor een ander geen waarde, voor mij is 't  een stuk van m'n ziel !

 

wat is het toch heerlijk een kind nog te zijn…

 

Hoe kon je mij zo wreed vergeten

'k heb jouw toch niets, dan goed gedaan

al wat ik deed…heb jij geweten

ik ben voor jou, de bajes ingegaan

 

hier in m'n cel, schrijf ik je dit vaarwel

je 'schander leven, heeft men mij beschreven

ik weet het nu, hier machteloos in m'n hel

je bent geen dag, geen uur mij trouw gebleven

 

hoe kon je mij  zo wreed vergeten

'k heb jou toch niets, dan goed gedaan

al wat ik deed…heb jij geweten

ik ben voor jou , de bajes ingegaan

 

vaak denk ik weer, aan dagen van weleer

m'n liefste dromen, heb je mij ontnomen

ik tel geen dagen  en geen uren meer

het is voorbij, er komen nu geen dromen

 

hoe kon je mij zo wreed vergeten

'k jou toch niets, dan goed gedaan

al wat ik deed, heb jij geweten

ik ben voor jou, de bajes ingegaan !

 

ik had je lief, al was ik dan 'n dief

vroeg je me m'n leven, 'k had het je gegeven

ik weet het nu, je was berekend lief

zo heb je mij, het donker in gedreven,

 

hoe kon je mij  zo wreed vergeten

'k heb jou toch niets, dan goed gedaan

al wat ik deed, heb jij geweten

ik ben voor jou, de bajes ingegaan

 

 

Ik kan maar niet begrijpen, er is zoveel leed vandaag

Ik weet we zijn nog vrij,  het leven gaat voorbij

Terwijl men wacht en dag en nacht, alleen maar denkt aan haat

Wie gaat ons vertellen, dat het zo niet verder gaat 

 

men ziet op tv vaak ellende

Je kan nu niets anders meer zien

Het is vaak 'n grote bende

't is zinloos en wreed bovendien

 

Ik kan maar niet begrijpen, …

 

 

ik vraagt me vaak af is dit nodig

een ieder leeft graag in fatsoen

word dan toch mijn vraag overbodig

is er dan niets aan te doen

 

ik kan maar niet begrijpen,…

 

Men spreekt over normen en waarde

Dat was toen en nu niet normaal

Er is toch maar een god op aarde

Die is er voor ons allemaal

 

Intermezzo

 

terwijl men wacht en dag en nacht, alleen maar denkt aan haat

wie gaat ons vertellen dat het zo niet verder gaat

wie gaat ons vertellen dat het zo niet verder gaat

 

 

JIJ BENT MET GOUD, MET GOUD NIET TE BETALEN

GEEN DIAMANT, KAN ZOVEEL LICHT UITSTRALEN

JOU TE BEZITTEN EN JOU TE BESCHERMEN

ZAL VOORTAAN SLECHTS MIJN LEVENS-INHOUD ZIJN

 

 

ER KOMT VOOR IEDER IN 'T LEVEN

EENMAAL HET WONDERE UUR

DAT JE JE HART WEG MOET GEVEN

DA'S EENMAAL ZO DE NATUUR

ALLES VERDWIJNT OM JE HENE'N

ALLES OP AARDE VERBLEEKT

EN JE LEEFT SLECHTS VOOR DIE ENE

ALS JE VERLIEFD TOT HAAR SPREEKT;

 

JIJ BENT MET GOUD…

 

EN ALS JE EENMAAL GETROUWD BENT

STORMACHTIGE IS ER WAT AF

DAN ALS JE 'T LEVEN DICHTBIJ KENT

IS 'HUISARREST' SOMS 'N STRAF

GA JE 'N KEERTJE MET VRIENDEN

ZO ZONDER VROUW EENS OP STAP

ZING JE WANNEER JE NAAR HUIS KOMT

TOT HET BOZE VROUWTJE ALS GRAP;

 

JIJ BENT MET GOUD…

 

EN NOG WAT OUDER GEWORDEN

BLIJF JE VEEL LIEVER IN HUIS

ZING JE BIJ 'T WASSEN D'R BORDEN

VROUWTJE, BIJ JOU VOEL 'K ME THUIS

VRIENDEN ZIJN DAN OVERBODIG

LANGZAAM KOMT DAN 'DE OUDE DAG

HEB JE ELKAAR HET MEEST NODIG

KLINKT MET WEEMOEDIG  'N LACH;

 

JIJ BENT MET GOUD….

 

 

Z'n moeder bracht hem vlak voor de kerst naar z'n schuit

Hij voer voor het eerst mee het haven'sgat uit

En toen 'ie z'n oudje vaarwel had gekust

Toen stelde ze hem met een glimlach gerust…

 

Ketelbinkie's kerstfeest, vier jij straks op zee

Ook al ben je heel ver van huis

Maar het volgend jaar, ja dat hopen we dan maar,

Vier je kerstfeest, bij moedertje thuis…

 

't kerstfeest aan boord, vond 'ie prachtig en mooi

maar 's avonds toen ging 'ie met heimwee naar kooi

want thuis zat z'n moeder alleen zonder hem

en 't was of hij hoorde, van heel ver haar stem,

 

ketelbinkie's kerstfeest, vier jij straks op zee

ook al ben je heel ver van huis

maar het volgend jaar, ja dat hopen we dan maar,

vier je kerstfeest, bij moedertje thuis…

 

maar toen 'ie weer thuisvoer voor 't grote festijn

toen wist 'ie dat straks er geen weerzien zal zijn

z'n oudje die was van hem henen gegaan

voor haar zouden nooit meer de kerstklokken slaan

 

KETELBINKIE…

KERSTFEEST VIER JIJ STRAKS OP ZEE…

OOK AL BEN JE… NOG ZO HEEL VER VAN HUIS

 

Maar het volgend jaar, ja dat hopen we dan maar

Vier je kerstfeest bij moedertje thuis…

 

IK HEB 'N TANTE VERONICA , DIE MAAKT 'N  IEDEREEN DOL

SPEELT ZE  THUIS  OP HAAR  HARMONICA  IS HEEL DE BUURT ER VAN VOL

'S MORGENS VROEG DAN BEGINT ZE AL,  MET 'N MELK-SIMPFHONIE

WANT ZODRA ONZE MELKBOER KOMT,  ZIT ZE ERMEE OP HAAR KNIE

EN DAN.. 'T IS HEUS GEEN GRAP,  ZINGEN ZE SAAM ONDER OP DE TRAP;

 

EN M'N TANTE VERONICA, DIE SPEELT HARMONICAZIJ WEET NIETS VAN MUZIEK, MENS IK LACH ME 'N KRIEK, MAAR ZE SPEELT MAGNEFIEK…

EN M'N TANTE VERONICA, DIE SPEELT HARMONICA, ZIJ WEET NIETS VAN

 

EN ZE HEEFT MET DAT DING, TOT NOG TOE STRAUS,  SOUPE EN WAGHNER VERMOORD EN WIE MIJ NIET GELOOFD DIE HEEFT NOG NOOIT  M'N TANTE'S 'TRILLERS' GEHOORD

 

EN M'N TANTE VERONICA, DIE SPEELT HARMONICA

ZIJ WEET NIETS VAN MUZIEK MENS IK LACH ME 'N KRIEK MAAR ZE SPEELT MUZIEK, MENS IK LACH ME  'N KRIEK,  MAAR ZE SPEELT MAGNEFIEK MAGNEFIEK

 

TANTE DIE SPEELT, EN VOOR NIET TE DUUR,  OP IEDER FEEST BIJ U THUIS

MAAR IN DE TIJD VAN 'N HALF UUR,  IS ER GEEN 'KIP' MEER IN HUIS

JA, HAAR SPEL IS 'N LAVENIS,  WANT ER IS TANTE'S STRAAT

EENS PER WEEK 'N BEGRAVENIS,  'K WEET ME WAARACHTIG GEEN RAAD

WANT VAN WEEMOED VERVULT, ZEGT IEDEREEN; DA'S TANTE'S SCHULD!

 

EN M'N TANTE  VERONICA  DIE SPEELT HARMONICA

ZIJ WEET NIETS VAN MUZIEK MENS IK LACH ME 'N KRIEK

MAAR ZE SPEELT MAGNEFIEK

EN M'N TANTE VERONICA DIE SPEELT HARMONICA

ZIJ WEET NIETS VAN MUZIEK  MENS IK LACH ME 'N KRIEK

MAAR ZE SPEELT MAGNEFIEK

 

EN ZE HEEFT MET DAT DING TOT NOG TOE  STRAUS, SOUPE EN WAGNER VERMOORD EN WIE MIJ NIET GELOOFD DIE HEEFT NOG NOOIT M'N TANTE'S 'TRILLERS' GEHOORD

.

EN M'N TANTE VERONICA  DIE SPEELT HARMONICA

ZIJ WEET NIETS VAN MUZIEK  MENS IK LACH ME 'N KRIEK

MAAR ZE SPEELT MAGNEFIEK…

Ben  je weer de sigaar en je voelt je zo raar

Treur dan maar niet

Zit je dik in de knoop

Is 't geluk op de loop

Treur dan maar niet

Wanneer de zorgen de baas blijven wil

Je kijk ze dan maar door 'n zonnige bril

Ben je weer de sigaar

En je voelt je zo raar

Treur dan maar dan niet

 

Heb je nog zeventien haren  precies om je kruintje staan

Waarvan  nog tien exemplaren van zorg  aan het grijzen gaan

Als het geluk zich  weer eens  in je huisnummer  heeft vergist

't zonnetje schijnt ook op jouw blote hoofd

dus blijf optimist …

 

ben je weer de sigaar…

 

koop je zo eens  met 'n smoes   toch 'n lot in de loterij

en wint je huisbaas, 'n kwart van een ton

en die 'niets' krijg jij…

leg dan je hoofdje  maar heel rustig neer

als je slapen gaat

jij heb tenminste geen zorgen

of de gulden of goud  'veel' staat !

 

ben je weer de sigaar…