Incest

Gevangen in een lijf

Kapot en weggesmeten

Ik leerde even sterven en weer overleven

Ik leerde een leugen als waarheid

Geen recht hebben op een eigen leven

…de hoop is een krijtwit kind dat lacht tegen de rover die het slacht

IK ben, net zoals te veel andere vrouwen/mannen slachtoffer geworden van de hel die incest heet. Via deze pagina wil ik DE HEL uitleggen aan de hand van mijn eigen ervaringen en artikelen die geschreven zijn over incest. Met de bedoeling om het taboe rond incest een beetje kleiner te maken. Dat klinkt stoer, als je jezelf bedenkt dat ik zelf mijn ervaringen moeilijk of niet over mijn lippen krijg. Mijn hart gaat nu als een gek tekeer, en heb ondertussen pijn in mijn nek van het achterom kijken, maar het is nog steeds de piano die achter mij staat…Mijn doel van deze pagina is zoveel groter als de angst die niet in woorden is uit te drukken. Ik wil hiermee doorgaan en wie weet word mijn angst stapje voor stapje kleiner.

Erkenning krijgen

Herkenning geven

Er meer herkenbaarheid aan geven

Incest is een woord waarvan we willen dat het niet zou bestaan, maar het bestaat. Incest, een woord wat walging oproept. Incest een woord wat te veel mensen niet hardop durven uitspreken, een woord waarvan wij allemaal weten dat één op de zeven personen daarmee te maken heeft, vroeger of nu op dit moment…en toch, het is een woord waarvan te veel mensen denken; “Het gebeurd niet in mijn omgeving.” Incest, een woord die niet alleen voor mij, maar ook voor duizenden andere overleverende, pijnlijke herinneringen oproept. Incest, een woord waarvan veel jongentjes en meisjes op dit moment slachteroffer van worden, zij leven in de hel, en niemand, niemand kan het stoppen…

“Een kind dat door een vreemde gemolesteerd wordt,

kan naar huis lopen voor hulp en veiligheid.

Een slachtoffer van incest kan dat niet.” ( Vanderbilt, 1992 )

“How come, how long

It's not right, it's so wrong

Do we let it just go on

Turn our backs and carry on

Wake up, for it's too late

Right now, we can't wait

She won't have a second try

Open up your hearts

As well as your eyes”

(From the song; How Come, How Long

written by Babyface & Stevie Wonder)

Voordat je verder leest, wil ik je waarschuwen voor triggers

Ik heb geschreven vanuit mijn eigen ervaringen en vanuit mijn eigen denkwijze. Mijn schrijftaal komt soms keihard over en/of confronterend. Laat duidelijk zijn dat ik niemand met opzet wil kwetsen, het is mijn manier van uiten. Als ik meelijwekkend overkom, dan heb je het verkeerd gelezen, ik ben absoluut niet zielig.

Over zielig gesproken…

De daders die een kinderleven hebben afgepakt of nu aan het afpakken zijn, en die geloven in hun eigen ontkenning, zij willen zielig zijn zodat de mensen om hun heen niet willen/kunnen geloven dat hij zoiets heeft gedaan of doet. Daders zijn personen die het grootste medelijden willen opwekken. En vaak lukt het hun, zodat niet het slachtoffer maar de dader alle steun krijgt van de omgeving waar het slachtoffer is opgegroeid. Het slachtoffer wordt niet geloofd, of ze willen het niet geloven. Of ze geloven het wel, maar die werkelijkheid is zo vreselijk…Wat is dan handiger om het slachtoffer uit de familie te verbannen zodat ze niet hoeven te kijken naar de werkelijkheid ? Dát is pas zielig in de kwaadste zin van het woord.

Als slachtoffer is je jeugd van je afgepakt en als je sterk genoeg bent om de confrontatie aan te gaan, kom je erachter dat je behalve je jeugd ook je familie bent kwijtgeraakt. Je verdriet word keihard ontkent, daar sta je dan in Niemandsland. En wat je ook doet, de navelstreng kan met geen mogelijkheid worden doorgehakt, hoe graag ik dat ook zou willen, en hoeveel lieve mensen ik om me heen heb staan, het gemis blijft, de herinneringen blijven. De pijn en het verdriet uit het verleden, de ontkenning van mijn vader, mijn familie die mijn vader verkiezen boven mij, en dan heb ik het nog niet eens over de gevoelens die mij zijn afgepakt. Mijn grootste haat naar mijn ouders toe is dat zij mij hebben verwekt. Ik heb niet om dit leven gevraagd.

Papa zo liefhebben

Papa die zoveel heeft vernield

Dat verscheurde gevoel, die incest

Verdomme, het is niet eerlijk !!! Ik wilde alleen maar een dochter zijn. Wat overbleef was een leeg mensenkind dat leerde te zwijgen. En ook al heb ik het zwijgen keihard doorbroken…maar woorden geven aan mijn gevoelens en ervaringen…en dan bedoel ik niet een geanalyseerd gedissocieerd verslag want daar ben ik ‘goed’ in…maar echt over mezelf praten, vertellen, over mij, ik, mijn gevoelens, mijn ervaringen dát gaat me slecht af. Soms wil ik alles eruit schreeuwen, als een vulkaan die uitbarst, maar die uitbarsting knalt te vaak naar binnen toe.

Als ik toch eens…

Vertellen, losbarsten, niet meegesleurd, niet ondergedompeld, praten en normaal, niet vernietigend, normaal, niet gestoord, geraakt door eigen pijn, niet zo lastig, rotgesprek, normaal contact, als ik toch eens, gewone meid, niet gestoord, gestoord gedrag, kapot en moe, zo stil, opgesloten eigen ik, vol vragen, echt gestoord, wanhopig, als ik toch eens, zeggen, vertellen, schreeuwen, overstroming, onopvallend, rood water op zilverpapier, als ik toch eens, droge tranen, praten en normaal, maar nee, gewoon gestoord gedrag, er is een alles verwoestende kracht, daar moet ik niet aan toegeven, maar verdomme, het heeft mij in zijn macht!

De afgelopen jaren in therapie ben ik er achtergekomen dat ik mezelf kan uiten via gedichten, schilderen en vooral schrijven, ik heb nooit geweten dat ik dat kon. Ik maak er veel gebruik van om op die manier een beetje orde te maken in de chaos, lucht te geven aan mijn gevoelens uit het heden en verleden die mij verstikken. Het heeft mij enorm geholpen en nog steeds.

Pas op jezelf als je op één van de volgende items klinkt, vergeet niet je bent altijd vrij om te gaan.