De Onmogelijke Vlieger I is een éénlijnsvlieger met een zeven-punts toom. Het frame van de vlieger is zodanig langs de hoofdzomen geplaatst dat ze het ontwerp zo min mogelijk verstoren. Dit allereerste eigen ontwerp van De Vliegerende Hollander kwam tot stand met een beetje help van een professionele naaister (dank U wel, Mama Anna).
De Onmogelijke Vlieger I bestaat uit 225 verschillende stukjes Toray in de kleuren zwart (8), paars (10) en roze (18). Daarbaast zijn tien stuks wit (7) Toray toegevoegd om de gaten in het ontwerp te dichten. Het is gebaseerd op een olieschilderij van Gerard Traarbach (Shake it and catch it again, 1981) maar is later op zijn kop gedraaid om de vliegeigenschappen te verbeteren. 

Bouwplan, voor mensen met voldoende doorzettingsvermogen
Na lang beraad werd al gauw duidelijk dat de Onmogelijke Vlieger I een ingewikkeld ontwerp is dat echter kan worden opgedeeld in een drietal herhalende vormen die zich relatief makkelijk laten naaien (zie figuur 1). Het gaat hierbij om een gelijkzijdige driehoek (delen A en B),   een V-vorm (delen C, D en E) en een langwerpige vorm (delen F, G en H). But whereas the V-shape and the elongated shape occur only once in a specific colors scheme, the triangle repeats itself ten times in two color schemes; seven times pointing down (part A) and three times pointing up (part B). An inventory of the different part of the kite is thus: 7 x A, 3 x B, 1 x C, 1 x D, 1 x E, 1 x F, 1 x G, 1 x H.

Based on these parts, a set of templates is used to hot-cut the different pieces of cloth:
- Template 1: a large parallellogram based on two equilateral triangles of twenty centimeter;
- Template 2: a small parallellogram based on two equilateral triangles of four centimeter;
- Template 3: a trapezoid based on nine equilateral triangles of four centimeter;
- Template 4: a five-sided template based on one equilateral triangle of twenty centimeter and template 3; and
- Template 5: an equilateral triangle of four cm.

Starting with the triangles A and B, it can be noted that their centres contain a six-sided star. In the prototype these centers were left open to show the sky, but later these were closed with some small pieces of white. ***

***

***

After a few flights it showed that the Impossible Kite I developed some less desirable flying characteristics due to insufficient vertical stretch of the skin. At that point a vertical spar in the middle of the kite was added to overcome this problem.

Related links
Impossible Kite II