10 december 2003: het dak

(klik op de plaatjes voor een vergroting)

Vandaag werken we aan de naden van het dak. Op deze foto zie je hoe Herm eerst een speciale pasta op het dak smeert en heet maakt. Deze pasta bevat zink en ook tin, door het heetmaken smelt het in de naden, en maakt het de naden schoon zodat de tin er straks goed op hecht. De zink in de pasta is een onedeler metaal dan staal, waardoor het eerder zal roesten dan het staal zelf. Daarnaast vormt de zinkroest een hard beschermend laagje (in plaats van te verpulveren zoals staalroest). Voordat we aan het vertinnen begonnen hebben we eerst een flink stuk rondom de naad kaalgemaakt met een schuurschijf.

Nu is het tijd om tin in de schone naad te laten vloeien. Vervolgens wordt de tin met een houten spatel (die in de wax is gedoopt) uitgestreken. De tin is van een zodanige legering dat hij langzaam stolt, hierdoor heb je tijdens het afkoelen nog even de tijd om hem goed aan te drukken. Dit is vooral handig als je op aflopende vlakken werkt. Je ziet op de foto ook hoezeer het dak opbolt van de hitte van de vlam, het komt zeker een centimeter of drie omhoog! Ik hou mijn hart vast op dat moment.

Hier zie je goed hoe bol het dak staat door de hitte. Ook zie je op de voorgrond dat ik ondertussen de sponningen aan het schuren ben van de deuren. Een vervelend klusje, maar wel belangrijk, want anders hecht de lak niet goed op de ondergrond (en springt er later een stuk af als ik weer eens de metalen stuk van de veiligheidsgordel per ongeluk tussen de deur sla). Het is me teveel werk om alle lak weg te halen, vanwege alle randjes en hoekjes kun je er met elektrische apparatuur toch niet bij om het weg te schuren, en met afbijtmiddelen loop je de kans dat het in de fels en lasranden loopt met alle gevolgen van dien (roest!). Daarom laten we hier de lak zitten, en schuur ik het alleen maar op. Daar waar roest onder de lak zit (vooral daar waar de roestvrij stalen sierdorpel zat), haal ik de lak weg en borstel ik de roest weg. Hier en daar verschijnt toch een gaatje, dat pikt Herm later dicht met het lasapparaat. Het is duidelijk dat ik straks een boel tijd zal moeten besteden aan het fatsoenlijk tectileren en ML-en van de auto...

Zo ziet het eruit nadat de tin ruim op het dak is aangebracht. Het dak is na afkoeling gelukkig weer helemaal teruggekeerd in zijn oude vorm en voelt stevig aan (het blobt niet naar binnen als ik er met de vlakke hand op duw). Hopelijk gaat de rest van de naad ook zo... Het overtollige tin halen we weg met een groffe schuurschijf op de slijptol, waarna blijkt dat de tin perfect in de naad is gevloeid. Rechts zie je het blok met wax liggen waarmee de houten spatel wordt ingesmeerd.

Op deze foto is te zien hoe Herm een nieuwe goot onder de achterruit heeft gelast. De goot was hier helemaal weggerot, waarschijnlijk door een lekkage net op de plaats waar de achterruit tegen de rand aansloot. De achterruit en zijruitjes waren trouwens heel gemakkelijk te demonteren: ze zaten voor driekwart al los, ik hoefde maar op een paar plaatsen de kit weg te snijden en we tilden ze er zo uit. Linksachter was het zijruitje gewoon met zachte ruitenkit gemonteerd, dus dit ruitje is al eerder eruitgeweest, waarschijnlijk als gevolg van een eerdere schade.

De goot was nog een behoorlijk lastig karweitje, want de achterruit is niet alleen hol, maar is ook nog eens korter in het midden (de goot is dus in het midden breder als aan de buitenkanten). Al met al is dit gootje prima gelukt, een goed staaltje laswerk!

Hier heeft Herm de goot in de "bubbles" gezet, zoals standaard bij de serie 2 CX. Volgens mij kwam dit probleem vaker voor... Later kan er gewoon over de bubbles heengespoten worden. Waarschijnlijk zullen we de randen onder het kofferdeksel (achter de bumper) ook in de bubbles zetten.
Afgezien van wat er op de foto's te zien is, heb ik vandaag ook nog de sponningen van twee deuren goed geschuurd en nog wat meer gedemonteerd, zoals de achterbank (die neem ik mee om het leer maar eens goed onderhanden te nemen).

Dat was het weer voor vandaag... Een spannende dag, met dat opbollende dak...