Technomagie

"Ik ben er zeker van dat mijn andere droom, die van interplanetaire ruimtevaart waarvan ik de theoretische fundering heb ontwikkeld bewaarheid zal worden."
-Konstantin Tsjolkovski tijdens een toespraak in 1935.

"De spirituele kracht van Rusland is oneindig."
-Joseph H. Ritman, 500 years of Gnosis in Europe.

"We zijn onze eigen technologische weg ingeslagen."
-Kazantsev.

Konstantin Tsjolkovski (1857 - 1935), ook bekend als "de vader van de ruimtevaart", was een briljant geleerde en schrijver. Van Poolse afkomst, leefde hij zijn hele leven in Rusland. Sommige van de meest belangrijke bijdragen aan de vroege ruimtevaart zijn van zijn hand. Al zo vroeg als 1878 begon hij de mogelijkheid van ruimtereizen te onderzoeken en ontwikkelde hij het ideeën voor geavanceerde ruimteschepen met straalaandrijving. Hij schreef over de verovering van de ruimte en hij tekende gedetailleerde plannen voor ruimtestations in banen om de aarde.

Dit was de eerste tekening van Tsjolkovski van een ruimtevaartuig, uit De vrije Ruimte, 1883.
Het laat de astronauten in gewichtloze toestand zien, gyroscopen en een luchtsluis.

Dit alles publiceerde hij in zijn in 1883 verschenen boek met de titel De Vrije Ruimte. Zijn overdenkingen bij het overwinnen van een aantal practische problemen aangaande ruimteschepen met straalaandrijving, werden in 1891 gepubliceerd in zijn boek Hoe fragiele en delicate objecten te beschermen zijn tegen schokken en bostingen. Voor hij stierf, bekende hij: "niets is fascinerender dan het vinden van een oplossing om de zwaartekracht te overwinnen en te reizen door de ruimte."

Tsjolkovski publiceerde zijn eerste science fictionverhaal 'Rond de Maan' in het Moskovitische blad Vokrug Sveta oftewel "Rond de Wereld', in 1892. In het verhaal beschreef hij de omstandigheden op de maan op een opmerkelijk accurate manier. Het verhaal is niet alleen interessant vanwege deze profetische beschrijvingen, maar ook vanwege het gebruik van het 'droommotief'. Tsjolkovski was een man van de wetenschap; hij hanteerde de stijlvorm van de science fiction om zo informatie te verspreiden. Zo probeerde hij zijn wetenschappelijke kennis en ideeën uit te dragen in een serie essays die hij "fantasieën van de aarde en de lucht" noemde.

In 1895 stelde hij voor om een kunsmatige satelliet te bouwen voor wetenschappelijk onderzoek, in zijn boek Dromen van de hemel en de aarde en de effecten van de universele zwaartekracht. Zijn voorspellingen en theorieën waren verbazingwekkend. Fusie- en zonnemotoren, ruimtepakken en signalen tussen de planeten met behulp van enorme lichtbakens, kunnen allemaal gevonden worden in het werk van deze Russische pionier. In een nu gedeclassificeerd memorandum van 25 april 1952, werd Tsjolkovski's interesse in ronde, bolle, ovalen en schijfvormige frames voor ruimteschepen genoemd in verband met het ufo-fenomeen.

Tsiolkovski's ontwerp voor een ruimteschip, uit 1883

In 1903 publiceerde Tsjolkovski zijn nu klassiek geworden werk Het verkennen van de kosmische ruimte door raketten, waarin hij verslag deed van zijn idee om raketten met vloeibare brandstof te voorzien. In 1920 publiceerde hij zijn Voorbij de planeet aarde, een boek dat gezien wordt als zijn grootste roman. Het thema van het boek is de bouw van een ruimteschip door een internationaal team van wetenschapper en de eerste vlucht die met het ruimteschip gemaakt wordt. Het boek eindigt met het starten van een project om de ruimte te koloniseren. Het verhaal was geschreven voor de massa, het was immers voor Tsjolkovski uiterst belangrijk om zijn ideeën onder de aandacht van een zo groot mogelijk lezerspubliek te brengen.

Friedrich Tsander, die deel uitmaakte van de groep rond Tsjolkovski, had in 1910 plannen ontwikkeld voor een revolutionair soort vliegtuig. Hij noemde zijn uitvinding een "electrovliegtuig", en het concept was gebaseerd op de wet van interactie tussen electriciteit en magnetisme.
Een jaar later experimenteerde de Russische uitvinder Karalin met supergeleiding; voor zover als bekend is, werd Tsanders toestel niet gebouwd.

Friedrich Tsander
(1877 - 1933)

Op zijn graf staat de volgende inscriptie te lezen: "De mens zal niet altijd op de aarde blijven; het achtervolgen van het licht en de ruimte zullen hem de grenzen van de atmosfeer doen penetreren; in het begin timide, maar uiteindelijk om het hele zonnestelsel te veroveren."

Volgens de Frans/Amerikaanse ufoloog en informaticus Jacques Vallée, zelf ook romanschrijver en filosoof, ontwikkelde Tsjolkovski ook een aantal theorieën en filosofieën over buitenaardse beschavingen die zich ook zouden bemoeien met de aangelegenheden van de mensheid. Hij speculeerde over de mogelijkheid dat geavanceerde buitenaardse beschavingen de etherische gebieden rond sterren hadden gekoloniseerd. Tsjolkovski vond dat intelligent leven niet noodzakelijkerwijs in een stoffelijk lichaam hoefde te huizen; intelligent leven zou ook in de vorm van een enorme wolk van energie kunnen bestaan.

Hetzelfde idee zou in 1957 nog eens naar voren gebracht worden door de astronoom Fred Hoyle in diens boek The Black Cloud. Hoyle bedacht overigens de panspermia-theorie: het leven op aarde zou wel eens begonnen zou kunnen zijn door sporen die met meteorieten op de planeet neerstortten.

Tsjolkovski concludeerde in 1920 dat de aarde onder observatie van buitenaardse levensvormen was en hij vroeg zich af waarom ze nog geen openlijk contact met ons gezocht hadden. Hij ging zelfs zover te veronderstellen dat zo'n buitenaardse beschaving in onze dampkring bestond en de mensheid op ons onbekende manieren beïnvloedde. Een jaar eerder schreef Charles Fort in diens The book of the damned over een plaats in de dampkring, die hij de supersargassozee noemde, en dat de mensheid op de één of andere manier "bezit van een superieure beschaving" was.

Een andere Russische wetenschapper, Michail Michailowitsj Filippow (1858 - 1903) beweerde rond 1890 dat hij een straal had ontwikkeld waarmee hij het effect van een explosie van één plaats naar en andere plaats kon zenden. Volgens Jacques Bergier, die een hoofdstuk aan Filippow in zijn in 1973 verschenen werk Verdoemde Boeken wijdt, werd er later een brief van Filippow gevonden waarin hij stelde: "Ik ben in staat om de kracht van een explosie met behulp van een gebundelde korte golven de kracht van een ontploffing overbrengen. De golf met de ontploffing plant zich in zijn geheel voort langs de electromagnetische draaggolf, hetgeen betekent dat wanneer een dynamietpatroon in Moskou ontploft, het effect daarvan naar Konstantinopel kan worden overgebracht. De proeven die ik heb gedaan tonen an dat dit verschijnsel kan worden tot stand gebracht op duizenden kilometers afstand. Het gebruik van een dergelijk wapen bij een revolutie zal tot gevolg hebben dat de volkeren in opstand zullen komen en dat de oorlogen geheel onmogelijk zullen worden."
Filippow had het beroemde werk van Tsjolkovski Het verkennen van de kosmische ruimte door raketten geredigeerd. Bergier schat Filippows invloed als volgt in: "Zonder Filippow zou Tsjolkovski onbekend zijn gebleven, terwijl men toch aan hem indirect de spoetnicks en de moderne aeronautica te danken heeft."
Filippow vertaalde tevens Mendelejevs baanbrekende werk De Grondslagen van de Chemie in het Frans, waardoor het in de hele wereld bekend werd. In 1913 nog schreef Mendelejew een werk getiteld De Chemische Ether.

Volgens Bergier bestudeerde Filippow de eigenschappen van ultrakorte golven met een golflengte van ongeveer een millimeter, die hij voortbracht met behulp van een vonkengenerator. "Hij had er al enige artikelen over gepubliceerd", schrijft Bergier in zijn boek.
Omdat Filippow een fervent Marxist was, werd hij onder constante observatie door de Tsaristische geheime polite, de Ochrana, gehouden. Het was waarschijnlijk ook de Ochrana die Filippow vermoorde in de nacht van 17 october 1903 en zijn laboratorium aan stukken sloeg. Volgens Berghier gebeurde dit op last van de Tsaar, nadat hij Filippows manuscript, dat gedetailleerde informatie over zijn uitvinding bevatte, had gelezen.

De Russische schrijver Maxim Gorki (1868 - 1936) publiceerde een gesprek met Filippow, waarin de mogelijkheden van de draadloze overbrenging van energie over grote afstanden werd besproken, een idee dat ook Nikola Tesla uitwerkte. Gorki richtte met schrijver en politicus Anatoli Loenatsjarski (1875 1933) een beweging op met de vreemde naam De Godenbouwers. Gorki geloofde in paranormale krachten en was ervan overtuigd dat de verzamelde mentale energieën van een grote groep mensen in staat waren recentelijk gestorven personen tot leven te wekken. Loenatsjarski, die minister van onderwijs werd onder Lenin, dacht dat de mensheid met behulp van de wetenschap bovenmenselijke krachten en gaven zou ontwikkelen. De wetenschap zou de mensheid in staat stellen "bijbelse wonderen" te verrichten, zo stelde hij. De toekomstige mens zou god zijn.