Naar Frankrijk!

In februari van dit jaar zijn we met de kinderen, Jessica van 12 en Jeffrey van 8 jaar oud, naar Disneyland Parijs geweest. Dat was natuurlijk een geweldig uitstapje maar er ontbrak toch iets. Onze Duitse Pinscher, Celano of Bandits Farm (Milan), mocht namelijk niet mee op dit uitstapje. Dat beviel ons eigenlijk geen van allen en er was dan ook geen twijfel mogelijk dat onze kanjer mee zou gaan voor onze vakantie naar Frankrijk. De reis ging naar St. Jean de Monts in Frankrijk. Een heerlijke badplaats aan de Atlantische oceaan.

Wegens een acuut ruimtegebrek in de achterbak van de auto moest Milan tijdens de reis op de achterbank, tussen de kinderen in, plaats nemen. Dat is hem en ons trouwens ook, uitstekend bevallen. De airco van de auto koelt daar beter dan in de achterbak en bovendien wordt je op de achterbank nog een beetje vertroeteld door de kinderen. Niet onaanzienlijk voordeel voor ons ouders is ook dat Milan op de achterbank als een scheidsrechter tussen de kinderen inzit. Geruzie is dan minder makkelijk en bovendien zitten beide raddraaiers (de kinderen dus) zo ver als mogelijk uit elkaar. Milan zorgt namelijk wel dat hij in het midden alle ruimte heeft door gewoon met zijn poten de kinderen opzij te duwen. Fijn voor Milan is ook dat kinderbenen en –armen uitstekend kunnen dienen als hoofdkussen. De lekkerste en meest ruime plek in de auto was dus zonder enige twijfel voor de Duitse Pinscher.

Al met al dus niet zo vreemd dat hij tijdens de reis van ongeveer 10 uur geen kik heeft gegeven. Wat hem betreft had het nog wel een paar uur mogen duren hoor. Ach ja, af en toe kijkt hij eens over je schouder mee en word je als chauffeur of als bijrijder verwend met een liefdevolle en verkwikkende tongmassage in je gezicht en oren. Van dat lebberen blijf je als chauffeur lekker wakker en het werkt beter dan die verfrissende doekjes die op de markt zijn.

Aangekomen in Frankrijk bleek dat we voor Milan een ideale locatie hadden gekozen. Pal aan het park lag een heerlijk bos, boordevol in uitstekende conditie verkerende konijnen en eekhoorntjes. Het strand was iets verder weg maar met de auto was je daar toch ook binnen enkele minuten. Dat strand was overdag echter verboden terrein voor pinschers (en andere honden). Nu vielen we daar geen buil aan want het was toch veel te warm om te rennen op dat strand.

Verder had het huisje twee heerlijk ligbedden in de tuin. Milan was daar zeer tevreden mee, mits we zorgden dat het harde plastic middels zijn benchkussen en enige handdoeken wat comfortabeler werd gemaakt. De foto geeft hiervan een goede impressie.

Het bos was een heerlijk terrein voor Milan. Daar kon hij lekker loslopen en hij had alle ruimte om zijn jachttechnieken te ontwikkelen. Helaas is hem dat niet overtuigend gelukt.

Met buitengewoon veel enthousiasme zoekt Milan de konijnen op. Dat enthousiasme is echter zo groot dat je hem op een afstand van ongeveer 1 kilometer al aan hoort komen denderen. Hoog springend (als een hertje) hoopt hij de konijnen in het vizier te krijgen. Die konijnen zijn natuurlijk ook niet helemaal achterlijk en zorgen dus dat ze al lang in hun veilige hol zitten wanneer de grote Duitse Pinscherjager binnen een straal van 100 meter komt. Milan moest dan dus genoegen nemen met het achtergelaten luchtje van de konijnen, hetgeen vervolgens met veel geestdrift werd opgesnuffeld.

Bij de konijnen treed ook wel enige gewenning op hoor. Het leek wel of ze op een gegeven moment in de gaten hadden dat die pinscher niet zo’n groot jager was als hij zich voordeed. We hebben namelijk gezien dat Milan zeer geconcentreerd bezig was met het spoor van een konijn te snuiven terwijl er op nauwelijks 10 meter afstand een konijn gewoon voorbij kwam rennen. De concentratie op het snuffelen was echter dusdanig dat Milan dat voorbijrennende konijntje simpelweg niet waarnam. Daarmee maak je als studerend jachthond natuurlijk geen grote indruk om niet te zeggen dat je jezelf belachelijk staat te maken. Wij hebben hem in ieder geval kostelijk uit staan lachen hetgeen weer tot veel onbegrip en verwarring bij Milan heeft geleid.

Wat ook geen sterke indruk maakt als aankomend jachthond is het met volle overtuiging rennen naar afgezaagde boomstronken of grote dennenappels. Het is dan zaak om je eer als pinscher hoog te houden en het gezichtsverlies te beperken door een grote omtrekkende beweging te maken om de boomstronk. Daarmee hoop je dan de indruk te wekken dat die boomstronk niet hetgeen was waar je de sprint voor trok.

Och, het is ook wel gebeurd dat Milan stomtoevallig een konijn zag zitten. Daar ging hij dan in volle vaart achteraan. Hij raakte kennelijk toch wel gefrustreerd van het feit dat die konijnen sneller waren want af en toe hoorde je hem janken van ellende als het konijn weer eens onbereikbaar bleek.

Het is wel een goede eigenschap van Milan dat hij ondanks zijn verrichtingen op jachtgebied, oog blijft houden voor ons. Als de konijntjes uit zicht zijn, komt hij ook direct weer terug naar ons. We hebben dus geen uren hoeven te zoeken naar Milan.

Het strand was meer iets voor de avonduren. Het was in onze tweede week voortdurend 34 graden celcius op de dag en pas in de avond, als het wat afkoelde, was Milan weer bereid enige fysieke inspanningen te plegen. Dat was dan ook het moment waarop we met hem naar het strand gingen.

Naast de jacht (of wat daarvoor moet doorgaan) is Milan een fervent kuilengraver. Zodra je maar even stilstaat of gaat zitten in het zand worden diepe greppels om je heen gegraven. Milan gaat vervolgens trots liggen in de diepe kuil. We hebben in dit blad al eens eerder geschreven dat dit waarschijnlijk voortkomt uit zijn Duitse afkomst.

De Atlantische oceaan is niet aan Milan besteed. Het water is te koud en bovendien ook veel te nat.

Zijn zucht naar comfort en luxe is al eerder onderwerp van gesprek geweest en ook tijdens de warme Franse nachten bleek dit weer zeer duidelijk aanwezig. We hadden deze keer geen bench meegenomen en de bedoeling was dat de pinscher in de woonkamer van het huisje zou slapen. Milan heeft dat niet helemaal begrepen of was het kennelijk niet eens met dat uitgangspunt. De ouderslaapkamer was op de begane vloer van het huisje en omdat het zo warm was lieten we natuurlijk alle deuren open. Milan wist feilloos in te schatten wanneer wij in slaap waren gevallen want dat was het moment waarop hij zijn kans schoon zag om ons met zijn gezelschap te verblijden en ervoor zorg te dragen dat ons voeteneind niet al te zeer zou afkoelen. Kennelijk draaiden we teveel in onze slaap en / of was het veel te warm op dat bed want meestal bleef hij niet erg lang (tenminste voor zover we het weten).

Oh ja, hij heeft ook geprobeerd middels allerlei slijmerige handelingen zijn plaats op het bed veilig te stellen. Zodra wij in bed stapten zette hij zijn allerliefste snuit op en was de meest aanhankelijke hond van Frankrijk. Een likje hier, een likje daar en vervolgens ijskoud op het voeteneind van het bed gaan liggen. Kennelijk had hij het idee dat wij het niet in het hoofd zouden halen hem na een dergelijke aanhankelijkheidsbetuiging en liefdesverklaring van het bed te gooien. Dat had Milan toch verkeerd ingeschat hoor. Gedecideerd werd hem dan zijn plaats gewezen. Maar ja…… als je eenmaal slaapt….

Kijk dan kunnen alle gedragsdeskundigen natuurlijk wel zeggen dat een pinscher niet op het bed mag slapen maar wat doe je eraan als hij op een dergelijke wijze schandalig misbruik maakt van het gestelde vertrouwen. Als je slaapt merk je wel wat beweging aan het voeteneind maar wij waren toch wat te ver vertrokken om een einde te maken aan de misdragingen van onze pinscher. Gelukkig kunnen we thuis wel alle deuren dichthouden waardoor hij zijn misdadige praktijken thuis in ieder geval niet kan voortzetten.

Al met al hebben we een fantastische vakantie gehad. Het complex waar we logeerden, Le Victoria in St. Jean de Monts, was erg leuk. Een mooi huisje van alle gemakken voorzien (vaatwasser, magnetron etc.). Bovendien waren er veel honden daar. Met name de Labradors waren goed vertegenwoordigd op het park. Overigens is Milan geen uitgesproken liefhebber van met name labrador reutjes. Die zijn over het algemeen een tikkeltje te onbesuisd en lomp voor onze gedistingeerde vriend.

St. Jean de Monts biedt heerlijke wandelmogelijkheden (bos, strand, duinen en een lange boulevard). Het park is beslist een aanrader voor de hondenbezitter. Het heeft een lekker zwembad, tennisbanen en zoals gezegd, het ligt direct aan het bos. Uitlaten is dus geen probleem. Het plaatsje is ook erg leuk. Veel restaurantjes en leuke winkels. Daar staat tegenover dat het niet echt goedkoop is om een huisje in het hoogseizoen te huren. Maar ja, als je een veeleisende pinscher hebt moet je diep in de buidel om hem tevreden te stellen. Dat is wel gelukt want Milan heeft het uitstekend naar zijn zin gehad.

Wij als begeleiders zijn in ieder geval volledig bereid Milan volgend jaar weer naar Frankrijk te brengen. Wellicht kunnen zijn jachttechnieken verder worden aangescherpt en wie weet ontmoeten we dan wel andere Pinschereigenaren in St. Jean de Monts.

Wellicht is het nog handig te vermelden dat het naast de gebruikelijke inentingen (ook rabies) verstandig is om je hond te beschermen tegen teken, vlooien en hartworm. Met name die laatste parasiet (komt alleen ten zuiden van Parijs voor) is vervelend aangezien je er weinig tot niets van merkt totdat het ineens te laat is. De dierenarts heeft afdoende middeltjes in huis.

Met vriendelijke pinschergroet,

Patricia en Raymond Hendrikse (+kids en Milan)

p.s. op onze website staan nog wat leuke foto’s van onze vakantie. http://www.home.versatel.nl/rpm.hendrikse05