Naar Noorwegen!

Alweer ruim een jaar geleden haalden we onze Duitse Pinscher Celano of Bandits Farm bij Linda en Patrick in Belgie. Daar Celano niet echt lekker wegroept, hebben we hem als roepnaam Milan gegeven.

Voordat we Milan hadden, gingen we elk jaar met de auto naar Spanje. We huurden daar dan een stacaravan op een camping. Drie weken luieren in de zon, lekker eten, beetje rondlopen, beetje zwemmen en meer van die zware inspanningen. Eigenlijk exact het leventje dat een Duitse Pinscher zeer waardeert (met uitzondering van dat zwemmen dan).

Maar dit jaar was er geen sprake van dat we naar Spanje zouden gaan. We wilden het Milan niet aandoen om daar in de hitte aan een touwtje bij de gehuurde caravan te moeten liggen. Daarnaast is het op veel stranden verboden honden mee te nemen.

Al pratende leek Noorwegen een prima bestemming om ook Milan mee te nemen. Het is daar niet verschrikkelijk warm, er is veel bos, grote snuffelgebieden met veel wild en het water is veel te koud om in te zwemmen. Aan dat laatste mist een Duitse Pinscher niets. Noorwegen zou het dus worden!

Maar dan begint het. Hoe krijg je in vredesnaam je hond mee naar Noorwegen.

Het begint allemaal met een importvergunning die je bij de Noorse ambassade moet aanvragen. Naast alle gebruikelijke entingen moet de hond zijn ingeënt tegen Rabies (hondsdolheid). Dat op zich is nog niet voldoende want dan moet ook nog de hoeveelheid antistoffen in het bloed worden bepaald. Kijk en daar wringt de schoen.”Eigenlijk moet je al een jaar van tevoren beginnen met de entingen” zei de dierenarts. Met een hond van amper 11 maanden is dat natuurlijk wat moeilijk, stelde ik daartegenover. Tja en daar had die dierenarts natuurlijk niet van terug. Dus de bloedtest werd afgenomen.

Nu lijkt een Duitse Pinscher een redelijk stoere hond. Milan is toch al wat uit de kluiten gewassen en lijkt dus ook een echte mannetjesputter. Wanneer je echter een naald in zijn poot steekt en hem daar ook nog eens naar laat kijken, komt de ware stoere aard naar boven. Jankend als een puppy zag hij het bloed uit zijn aderen in het buisje lopen. Werkelijk iedereen in de wachtkamer hoorde die stoere Duitse Pinscher janken van ellende. Gelukkig zagen ze hem niet bibberen als een chinees naakthondje bij –20 graden celcius want dan was zijn imago wel heel erg aangetast.

Het bloed werd vervolgens naar Brussel gestuurd en na een dag of 10 krijg je de uitslag. In geval van Milan was het allemaal prima. De waarden waren ruimschoots voldoende om hem mee te mogen nemen.

Binnen 10 dagen voor vertrek moeten er ook nog de nodige acties gedaan worden. De hond moet een wormkuur en een gezondheidsverklaring krijgen van de dierenarts.

Geleerd van eerdere ervaringen begon Milan al te bibberen bij de voordeur van de dierenarts maar de wormkuur viel toch alleszins mee. Een gezondheidsverklaring doet ook geen zeer dus het vertrouwen in die bruut van een dierenarts werd weer enigszins hersteld bij onze Duitse Pinscher.

Welnu, na een groot aantal doktersbezoeken was alles klaar voor de grote reis. In Noord-Denemarken zouden we met een snelle boot in ruim 2 uur overvaren naar Kristiansand in Noorwegen. De Duitse Pinscher moest dus op een boot! Daar houdt Milan dus ook niet van. Heel veel water overal waar je kijkt is werkelijk zijn grootste nachtmerrie. Maar in tegenstelling tot de doktersbezoeken wist hij zijn lot hier toch manmoedig te dragen en de schijn van een rustige beheerste, koele hond hoog te houden. We hadden de keus, of de hond in de auto laten of boven op het dek te gaan zitten. Hij mocht niet in de boot zelf komen. Dan maar de hele tijd aan dek zitten dachten we. Gelukkig scheen het zonnetje en het is allemaal goed gegaan.

Weer aan de wal gekomen moet je dus met je hond langs de douane. Toch een beetje gespannen reden we richting de douanepost. Het zou toch wel allemaal goed zijn, gaat er onwillekeurig door je heen. De aanwezige douanemensen hadden echter helemaal geen belangstelling voor onze hond. We zijn maar op eigen initiatief naar die mannen gegaan en gemeld dat er een ontwormde, ingeente, gezonde, bloedafgetapte hond in de auto zat. Met moeite rukten die douaniers zich los van allerlei andere interessante dingen en waren uiteindelijk bereid de papieren te bekijken. Nou ja bekijken. Dit bestond eigenlijk uit een stempel zetten op het formulier. Ze hebben Milan nog niet eens bekeken. Al die heisa vooraf en dan niet eens even goed controleren!

Oh ja in Noorwegen moest binnen 10 dagen wederom een wormkuur worden toegediend door een dierenarts. Deze dierenarts vroeg eigenlijk alleen of we een wormenkuur bij ons hadden. Die had ik natuurlijk nog uit Nederland. Van die joviale dierenarts mochten we die wormenkuur zelf toedienen. We hadden alleen een stempeltje van hem nodig op het formulier en hij was bereid dat voor 18 euro te doen.

Tja en op de terugweg hadden we een andere langzamere boot. We hebben geen douane gezien en niemand stelde interesse in onze aan alle kanten ingeente, ontwormde, gezonde Duitse Pinscher. Wel lastig was dat op deze boot Milan ook niet aan dek mocht. De overtocht van vier uur heeft hij daarom doorgebracht in een bench. Alternatief is om hem in de auto te laten maar dat wilde ik onze Milan (en de auto) niet aandoen. Het waaide die dag nogal en het was minstens windkracht zeven. Dat bevestigde het wantrouwen van Milan voor water want hij leek toch een tikkie zeeziek. De oude vertrouwde beloningssnoepjes werden zelfs door hem geweigerd. Maar berustend en manmoedig heeft hij zijn lot gedragen. Milan huldigt kennelijk de stelling dat voor een beetje pijn je wel kunt gaan janken maar als iets niet zeer doet moet je gewoon koel en rustig blijven.

Wat een fantastische hond!

Het geheel overziende hebben we een heerlijke vakantie gehad. Milan vond het heerlijk om in die bossen rond te rennen en alle voor hem nieuwe geuren tot zich te nemen. Voor ons als begeleiders was het allemaal wat zwaarder om door die bossen te lopen. Niet gewend aan die steile bergen liepen we ons bijna bewusteloos achter die loslopende Pinscher aan. Die ijzeren conditie van hem is toch iets om jaloers op te zijn hoor.

Die bootreizen zijn wat lastiger maar Milan is zo makkelijk. Je ziet dat hij het niet fijn vindt maar je hoort hem verder niet. Ook in het huisje bleef hij makkelijk alleen zodat we ook nog eens een uitje konden maken zonder hond.

Oh ja vermeldenswaardig is ook dat Milan erg van bedden en comfort houd. Onderweg hebben we de nacht doorgebracht in een hotel in Hirsthals in Denemarken. Als we gingen ontbijten nam Milan de situatie waar want dan lag hij heerlijk uitgestrekt op het bed. Die kans liet hij zich niet ontnemen. Wij vonden dat niet zo erg want voor hem was het tenslotte ook vakantie!