Tentoonstellingen

Sinds augustus vorig jaar zijn wij de trotse eigenaren van een zwart-rode Duitse Pinscher reu. Op de stamboom heet hij Celano of Bandits Farm maar we noemen hem Milan. Milan is een wat uit de kluiten gewassen, heel lieve hond. Hij verloochent zijn Duitse oorsprong zeker niet. Hij weet alle in Nederland levende clichés over Duitsers met glans invulling te geven. Zo gedraagt hij zich zo nu en dan een tikje arrogant en weet een wat hooghartige blik aan te meten als mensen hem aanspreken. Het afgelopen jaar heeft hij ook laten zien dat hij zo nu en dan een grote mond kan opzetten maar een stevige correctie zet hem dan weer op de juiste plaats. Puberen is ook een hond kennelijk niet vreemd. Op het strand blijkt zijn Duitse afkomst helemaal niet meer verloochend te kunnen worden. Op buitengewoon gedreven wijze wordt dan overgegaan tot het graven van diepe kuilen waarna hij er vervolgens trots in gaat liggen. We missen het windschermpje nog net!

Maar goed, dit stukje zou gaan over tentoonstellingen dus laat ik me daar maar op toeleggen.

Vanuit het verleden zijn we bekend geraakt met hondenshows. Wijlen mijn vader was vice-voorzitter van de Nederlandse Poedelclub en had altijd veel succes met zijn honden op de hondenshow. Mijn ouders hadden ook zelf een kennel dus het was voor mij vanzelfsprekend dat zo nu en dan een nestje pups in huis was. Hoewel poedels mijn ras niet zijn, hebben we daar altijd heel veel plezier aan beleefd. .

Vele kampioenschappen (nationaal als internationaal) heb ik voorbij zien komen. Ik vergeet nooit meer zijn trots toen zijn hond tweede was geworden op de wereldtentoonstelling. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk op ons. Zo zijn we ooit met onze Dobermann naar een aantal shows geweest.

Dat was toch echter het moment dat we zijn afgeknapt op de tentoonstellingsmentaliteit van de eigenaren en fokkers. Het bleek namelijk dat die tentoonstellingsmentaliteit zich puur en alleen richtte op het uiterlijk van de honden. Erfelijke aandoeningen (zoals HD, PHTVL enz) werden ondergeschikt gemaakt aan het uiterlijk en het karakter van een hond. In onze ogen is het juist van belang het streven te richten op een gezonde, lieve en stabiele hond. Zo heb ik een bekend en gerenommeerd fokker horen uitspreken dat een nest van 10 pups waarvan er 4 blind waren (phtvl) toch een succesvol nest was. Er waren immers 6 prachtige pups over! Dat is een mentaliteit die ons absoluut niet aanspreekt en zeker niet getuigt van liefde voor je honden en het toch prachtige ras.

Verder maakten de concurrentie en competitie onder de eigenaren van de honden een uitstapje naar de tentoonstelling niet altijd een plezierige belevenis.

De tentoonstelling in Leiden was de eerste echte hondententoonstelling waar we met Milan naartoe zijn gegaan. Hier waren in tegenstelling tot een clubmatch waar we geweest waren, wel andere Duitse Pinschers. Zo was Alex Rowar met mevrouw en mijnheer Van Delft aanwezig en ook de heer en mevrouw De Lange waren van de partij met Berlin. Voor de keuringen hebben we gezellig zitten babbelen en al snel bleek dat die concurrentiestrijd die wij in het verleden moesten ervaren hier helemaal niet aan de orde was. Het was meer een ontspannen samenzijn en lekker praten over je hond en zijn nukken en streken. Gewoon gezellig dus.

De keuringen begonnen om 10 uur en gezien de lijst rassen op het bord dachten we ons te kunnen permitteren nog even bij de keuring te gaan kijken van de hond van een kennis. Dit bleek echter een misrekening van jewelste te zijn. In volle paniek kwam onze dochter aanrennen met de mededeling dat de keuringen al begonnen en dat Milan in de ring moest zijn. Als we niet snel zouden zijn zouden we worden gediskwalificeerd!
Met gezwinde spoed zijn we teruggerend naar de ring waar op dat moment de teefjes werden gekeurd. Ook Linda en Patrick Scheerlinck waren inmiddels aangekomen vanuit Belgie om de verrichtingen van hun pup te bekijken en ons hun ondersteuning te geven.

Terug aan de ring bleek ons wat was voorgevallen.

We waren gered door de heer De Lange en mevrouw Van Delft die bij de ringmeester hadden aangedrongen op het eerst keuren van de teven in plaats van de reuen. Hierdoor was nog wat meer tijd om ons bij de ring te krijgen. Dit bleek uiteindelijk dus het gewenste resultaat te hebben en zij hebben ons dan ook voor diskwalificatie behoed op onze eerste tentoonstelling. Als dat geen staaltje is van sportiviteit en onderlinge saamhorigheid dan weet ik het niet meer. Van deze gelegenheid willen we dan ook gebruik maken hen nogmaals hartelijk te danken voor hun inspanningen de dag voor ons toch nog goed te laten eindigen. Wat een afgang had dat geweest. Linda en Patrick voor niets uit Belgie gekomen en je hele dag naar de maan.

Tja, aan een voorval als dit wordt je natuurlijk nog regelmatig herinnerd. Mocht je het al vergeten dan is er altijd nog wel een voorzitter van de Duitse Pinschervereniging die je fijntjes wijst op de blunder die je hebt gemaakt (overigens houden we wel van een geintje dus blijf dat gerust doen J). Op de tentoonstelling in Goes zijn we geen meter van de ring geweken en hadden ons met ons hele hebben en houwen genesteld pal aan de ring. Een dergelijk voorval overkomt ons natuurlijk nooit meer. Pas toen alle keuringen lang en breed achter de rug waren hebben we het gewaagd onze spullen te verhuizen naar de plaats waar de andere Duitse pinschereigenaren zaten.

Het punt wat we met dit stukje willen maken is dat onze vooroordelen ten aanzien van c.q. ervaringen met tentoonstellingen voor wat betreft de Duitse Pinscher zeker niet zijn bevestigd. De onderlinge concurrentie is plezierig en gezond. Men helpt elkaar en het is een mooie gelegenheid om tijdens de lange wachttijden gezellig met elkaar bij te praten over dit prachtige ras. Er is geen haat en nijd-mentaliteit en men gunt elkaar een succes.

Wanneer u soortgelijke vooroordelen heeft ten aanzien van hondenshows, neem uw Duitse Pinscher dan eens mee naar een tentoonstelling en ervaar zelf de leuke sfeer onderling. Wij blijven het in ieder geval volhouden en zullen zeker nog te vinden zijn op tentoonstellingen. Al is het maar voor de gezelligheid.

Patricia en Raymond Hendrikse